توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر معمولاً نشانه پیشرفت، توسعه و رفاه بیشتر تلقی می‌شود؛ اما این نگاه یک‌سویه همه ابعاد ماجرا را نمی‌بیند. تولید برق خورشیدی و بادی به زمین نیاز دارد و گاهی همین زمین‌ها محل کار و تأمین معاش چندین خانوارند. از دست رفتن این زمین‌ها، اگر با جبران و جایگزینی مناسبی همراه نباشد، معیشت مردم را به خطر می‌اندازد. از سوی دیگر، هویت بسیاری از روستاییان با سرسبزی، آرامش و کشاورزی گره خورده است و استقرار پروژه‌های تجدیدپذیر در دل این فضا می‌تواند آن را متزلزل کند. به همین دلیل، سال‌هاست گروهی از مردم جوامع محلی در نقاط مختلف جهان در برابر اجرای چنین پروژه‌هایی ایستاده‌اند و خواستار رعایت حقوق خود شده‌اند.

| پیام ما | صبح زود، پیش از آنکه آفتاب کامل بر زمین بنشیند، در میلیون‌ها قطعه زمین کوچک در آسیا و آفریقا، کشاورزان تا کمر روی خاک خم می‌شوند تا از زمینی چندصد متری، سبزی، غله و صیفی‌جات مورد نیاز شهرنشینان را برداشت کنند. اما همان دست‌هایی که غذای شهر را می‌کارند، در آمار جهانی فقر نیز حضور دارند. غذای جهان از زمین‌های کوچک روستایی تأمین می‌شود، اما سرمایه‌ای که باید این زمین‌ها را سرپا نگه دارد، اغلب در کارخانه‌ها، صنایع بسته‌بندی، زنجیره‌های توزیع و فروشگاه‌های شهری متوقف می‌شود و به کشاورز نمی‌رسد. این روایت، گزارشی است درباره «تأمین مالی نقطه شروع نظام‌های غذایی» که صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی و سازمان ملل متحد به مناسبت دومین روز جهانی توسعه روستایی، در ششم ژوئیه ۲۰۲۶ منتشر کرده‌اند.