یک پژوهشگر ادبی با بازخوانی نمایشنامه «روزهای خوش» ساموئل بکت، دفن‌شدن تدریجی شخصیت اصلی در خاک و چشم‌انداز سوخته نمایش را تصویری می‌داند که در عصر بحران اقلیمی معنایی تازه پیدا کرده است. این خوانش، نمایشنامه را اثری پیشگویانه نمی‌داند، اما آن را با فجایع زیست‌محیطی امروز مرتبط می‌کند.