|پیام ما| شاید اگر میراث فرهنگی حدود ۳۰ سال قبل به این فکر افتاده بود تا با اسناد و یافته‌های تاریخی از تپه‌های قیطریه گرفته تا چشمه‌علی ثابت کند که تهران شهری تاریخی است، حالا نفس‌های این شهر فرورفته در دل دره و محصور شده بین کوه‌ها، هر روز بیش از قبل نمی‌گرفت و ارزش‌های تاریخی آن ناپدید نمی‌شدند. اما به نظر می‌رسد در این سال‌ها داستان بناهای تاریخی پایتخت، به نوش داروی بعد از مرگ سهراب تبدیل شده که گویا متولیان میراثی را هم سِر کرده از بس ندیدند و شنیدند فلان بنای تاریخی با مجوز مسئولان مدیریت شهری زیر پای لودرها آوار شده‌اند. خانه قاجاری «رفوگران» هم از این قاعده مستثنی نبوده، وقتی چند روز قبل بالاخره لودرها جنازه‌اش را در خیابان ۱۷ شهریور تهران با خاک یکسان کردند؛‌ خانه‌ای متعلق به اواخر قاجار و اوایل پهلوی که حالا نامش را با نام «علی‌اکبر رفوگران»، موسس کارخانه خودکار بیک پیوند می‌زدند و چند روز قبل با مجوز شهرداری و بدون استعلام از میراث فرهنگی به طور کامل تخریب شد.