| پیام ما | «شب زدن انبار نفت آتیشی که بلند شد، خیلیا با دیدنش فکرکردن انفجار هسته‌ایه آن‌قدر که بزرگ بود و قارچش شبیه بود. منم وقتی دیدمش همین فکرو کردم گفتم الان لابد موج انفجار میاد میزنه پودرم میکنه»، «باید آن روز می‌رفتم اداره کار والا اعتراضم ثبت نمی‌شد. ۷ پا شدم. هوا تاریک بود. رفتم دوش گرفتم. اومدم بیرون دیدم هوا تاریکه. صبحانه خوردم، بیرون رو نگاه کردم، تاریک بود. مدارک و اوراق رو آماده کردم، لباس پوشیدم. ۹:۱۵ زدم بیرون و هوا هنوز تاریک بود. دیشبش انبار نفت رو زده بودن»، «شبی که انبار نفت و زدن من گریه کردم، دوستم زنگ زد با هم گریه کردیم. از سیصد و شصت درجه خونه دود می‌دیدم»، «برای من یکی از بدترین‌هاش فردای انبار نفت بود بیدار شدم، بعد با خودم گفتم من که خیلی خوابیدم چرا هنوز صبح نشده. پرده رو زدم کنار دیدم همه‌جا سیاهه» این‌ها تنها بخشی از توییت‌های شهروندان تهرانی پس از باز شدن اینترنت جهانی آن‌هم به شکل نیم‌بند است. هنوز بسیاری نه دسترسی به شبکه‌های اجتماعی‌شان دارند و نه دسترسی به بسیاری از سایت‌ها. تنها گروه کوچکی از مردم می‌توانند از تجربه‌هایشان در جنگ بنویسند؛ اما همین تعداد اندک شب بمباران انبارهای نفت از بسیاری از شب‌های جنگ متفاوت‌تر بود. شاید؛ ازاین‌رو که فرق نمی‌کرد، کجای تهران زندگی کنی، شمال یا جنوب، شرق یا غرب. آلودگی خودش را می‌رساند به خانه‌ات، به زندگی‌ات و به ریه‌هایت. این روزها پژوهشی در این باره منتشر شده که نشان می‌دهد این بمباران به‌اندازه یک آتشفشان، آلودگی تولید کرده و دامنه آن تا شرق آسیا هم رسیده است.