سال‌هاست «خودکفایی» در ادبیات سیاست‌گذاری کشاورزی به‌عنوان یک هدف مطلوب تکرار می‌شود؛ هدفی که در نگاه نخست، مترادف با امنیت‌غذایی به نظر می‌رسد. اما برای بسیاری از مردم، امنیت‌غذایی در ساده‌ترین شکل خود، به ثبات نان روی سفره، دسترسی به برنج و سایر اقلام اساسی و قابل‌پیش‌بینی‌بودن قیمت‌ها معنا پیدا می‌کند. پرسش اینجاست که آیا تأمین این امنیت، الزاماً از مسیر تولید همه این اقلام در داخل کشور می‌گذرد؟ در شرایطی که منابع آب و خاک کشور تحت فشار قرار دارند، این پرسش پررنگ‌تر می‌شود که آیا افزایش تولید داخلی به هر قیمت، می‌تواند تضمین‌کننده امنیت‌غذایی باشد. تجربه نشان می‌دهد مرز میان خودکفایی و امنیت‌غذایی همیشه هم‌پوشان نیست؛ چه‌بسا دستیابی به خودکفایی در برخی محصولات، با هزینه‌هایی همراه باشد که در بلندمدت، پایداری تولید و در نهایت امنیت‌غذایی را با چالش مواجه کند.