بحران آب در ایران یکی از بحرانی‌ترین چالش‌های زیست‌محیطی و اقتصادی است که پیامدهای گسترده‌ای برای آینده کشور دارد. کاهش منابع آب، تغییرات آب‌وهوایی و سوء‌مدیریت سیستم‌های آبی منجر به مسائلی مانند خشک شدن دریاچه‌ها، کاهش سطح آب‌های زیرزمینی و افزایش بیابانزایی شده است. در این میان، بحران حقوق آب برون‌مرزی -به‌ویژه در مورد رودخانه هیرمند و دریاچه هامون- اهمیت ویژه‌ای دارد. این موضوع که با روابط سیاسی و دیپلماتیک ایران با افغانستان و تخصیص منابع آبی گره خورده است، توجه عاجل را می‌طلبد. این تحلیل به بررسی بحران آب ایران با تمرکز بر مناطق خشک مانند سیستان‌وبلوچستان می‌پردازد و درعین‌حال نقش محوری شفافیت، پاسخگویی و بودجه‌بندی جدید دولت را در رسیدگی به این مشکل برجسته می‌کند.

بیست‌ونهمین کنفرانس اعضای کنوانسیون تغییراقلیم سازمان ملل (COP 29)، در کشور آذربایجان، شهر باکو در حال برگزاری است. کشورها و ملت‌هایی از سراسر جهان گرد هم آمده‌اند تا به تغییراقلیم بپردازند و از برنامه‌ها، راهکارها و نوآوری‌های خود رونمایی کنند. ایران در کنار کشورهای دیگر حاضر در این اجلاس باید بداند همچنان که این حضور حائز اهمیت بسیاری است، در این مسیر اولویت‌هایی وجود دارند که از ما انتظار می‌رود به آنان پایبند باشیم.

رئیس پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو گفت: بر اساس بررسی‌های انجام شده طی ۳۰ سال اخیر دمای هوای کشور حدود ۲.۷ درجه سلسیوس افزایش یافته است.

حسین ظفری سخنگوی سازمان مدیریت بحران کشور گفت: گازهای گلخانه‌ای منشا گرمای این روزها است که باعث تغییرات اقلیمی در جهان شده است.

پیامدهای تغییر اقلیم اکنون در همه‌ قاره‌ها و اقیانوس‌ها احساس می‌شود. اثرات مخرب بر منابع آبی و خاک کم کم خود را نشان می دهد؛ کاستی‌های روزافزون حکمرانی و ظرفیت جوامع برای رویارویی با شرایط جوی حاد و شدید مانند امواج گرمایی و آتش‌سوزی‌ها و کم آبی نیز قابل مشاهده است. درک پیامدهای اجتماعی و مخاطره‌آمیز تغییر اقلیم نیازمند استفاده از دانش جامعه‌شناسی است. گزینه‌هایی که در محیط‌های اجتماعی مختلف در دسترس است، فرایندهایی که در تصمیم‌گیری سیستمی دخیل است، تلاش‌های فردی، اجتماعی، سازمانی و دولتی برای انطباق با پیامدهای تغییر اقلیم همگی به مجموعه‌ای از دانش‌ اجتماعی در کنار دانش اقلیمی نیاز دارد. به‌طورکلی ظهور ریسک‌ها و آثار ناشی از تغییر اقلیم و گرمایش به دیدگاه‌های نو و دانش بین‌رشته‌ای نیاز دارد که بتواند در جهت سازگاری با تغییر اقلیم به‌ویژه کم آبی و نابودی معیشت؛ اقدامات جمعی و سازمانی را افزایش و آسیب‌پذیری جوامع را کاهش دهد و اقدامات و تصمیمات منصفانه و عادلانه را به سیاستگذار پیشنهاد دهد. از جمله مهمترین مسائل به کاهش ریسک فاجعه و مهاجرت انسان‌ها مربوط است.