یونیسف در جدیدترین گزارش خود زنگ خطر را برای نظام آموزشی جهان به صدا درآورده است. طبق این گزارش، دست‌کم ۲۴۲ میلیون کودک در ۸۵ کشور جهان در سال گذشته، به‌دلیل همه‌گیری کرونا، درگیری‌ها، فقر و بحران‌های اقلیمی در تحصیل خود دچار اختلال شده‌اند. این آمار نشان از بحرانی عمیق در دسترسی به آموزش باکیفیت دارد و پیامدهای منفی درازمدت آن بر آینده این کودکان و جوامع آنها غیرقابل‌انکار است.

سال ۱۴۰۱ سال دهه‌هشتادی‌ها بود،‌ در این سال‌ بارها و بارها خواسته‌ها و ویژگی‌های متولدین این دهه در رسانه‌ها از زبان جامعه‌شناسان و اهالی فرهنگ و سیاست مطرح شد. برخی رسانه‌ها هم مصاحبه‌هایی با متولدین این دهه داشتند و از آنها خواستند درباره مشکلات و چالش‌هایشان بگویند. یک سال بعد با آرام شدن عرصه عمومی، دهه‌هشتادی‌ها هم به حاشیه رفتند. بااین‌حال، این گروه سنی که بیشترین کرسی‌های دانشگاه را در اختیار دارد،‌ با انباشتی از مطالبه‌های برآورده‌نشده مواجه است. این مطالبه‌ها در کنار فضای عمومی جامعه و تعاریف این نسل از وطن و .. باعث شده است بسیاری از آنها مهاجرت، حتی به‌شکل کوتاه‌مدت، را در برنامه خود داشته باشند. آیا در حوزه محیط‌زیست و حیات‌وحش هم شرایط به همین ترتیب است؟ حفاظتگران دهه‌هشتادی این روزها با چه چالش‌هایی مواجهند؟ نگاهشان به نسل‌های پیشین چطور است؟ نسبت به رسانه چه دیدگاهی دارند؟ آیا آنها هم می‌خواهند مهاجرت کنند؟ چشم‌انداز حفاظت را چطور می‌بینند و چگونه از شبکه‌های اجتماعی برای معرفی و حفاظت از تنوع‌زیستی بهره می‌گیرند. در میزگردی با حضور «آذین سعیدی‌‌نسب» متولد سال ۱۳۸۰ و ترم اول ارشد علوم و مهندسی محیط‌زیست گرایش ارزیابی و آمایش سرزمین، «شایان رومی» متولد ۱۳۸۰ ترم سوم کارشناسی ارشد با گرایش مدیریت و حفاظت از تنوع‌زیستی و «الوند محمدعلیزادگان» متولد ۱۳۸۲ و ترم پنجم کارشناسی علوم و مهندسی محیط‌زیست، از آنها در‌این‌باره پرسیدیم. آذین سعیدی‌نسب و شایان رومی در حوزه حفاظت از گوشت‌خواران و الوند محمدعلیزادگان در حوزه حفاظت از خزندگان فعالیت می‌کنند.

تولید پارچه زربفت، رودوزی‌ها و سوزن‌دوزی‌ها در ایران پیشینه‌ای پیش از میلاد دارد. ایرانیان با نخ زرین، تصویر برگ مو و پیچک را بر روی پارچه پشمی می‌دوختند که در قرن‌های بعد سوزن‌دوزی‌های بیزانس تقلیدی از تولیدات ایرانی بود. درواقع، سوزن‌دوزی هنر آراستن پارچه‌های ساده با استفاده از نخ‌های الوان و با کمک سوزن است و از اصیل‌ترین هنرهای رایج در میان اقوام ایرانی و به‌خصوص زنان است. سوزن‌دوزی‌ها و رودوزی‌ها را می‌توان پرچم‌دار هنرهای دستی معرفی کرد. این هنر قدمت طولانی دارد و حتی این روزها هم اهمیت خود را از دست نداده است و می‌توان گفت هنری است که برگرفته از ذوق و قریحه فرد هنرمند است، همان‌طور که بسیاری از شاهکارها از ناخودآگاه فرد سرچشمه می‌گیرد؛ مانند فکرکردن، اندیشیدن، میل به کمال، میل به خلق‌کردن و … که از همان ابتدا در وجود آدمی می‌توان یافت. این هنر در ایران در بیشتر مناطق کشور همچون بلوچستان، کاشان، آذربایجان، بختیاری، سیستان، اصفهان، یزد، کرمان، خراسان و گیلان و مازندران انجام می‌شود. سوزن‌دوزی‌های این مناطق از لحاظ طرح، رنگ و نوع دوخت و تکنیک تفاوت‌هایی با هم دارند؛ اما همه سعی در تزئین و زیبا کردن پارچه دارند.

رئیس سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی با بیان اینکه امسال این آمادگی را داشتیم که صد درصد کاغذ کتاب‌های درسی از کاغذ تولید داخل تامین شود گفت: با توجه به تاخیرهایی که در تامین اعتبار مورد نیاز برای خرید کاغذ به وجود آمد، مجبور شدیم بخشی از کتاب‌ها که حدود ۱۰ درصد است را با استفاده از کاغذ خارجی تولید و از ذخیره کاغذ استفاده کنیم.

مدیرعامل موسسه آموزش، مهارت و پرورش بنیاد علوی با بیان اینکه بر اساس ابلاغیه بنیاد مستضعفان حدود ۳۰۰ منطقه در کشور به عنوان مناطق هدف و مناطقی با شاخص‌های محرومیت و کم‌برخوردار معرفی شده‌اند گفت: مکلف هستیم طرح‌ها را در این مناطق به اجرا دربیاوریم، در این ۳۰۰ مناطق، مناطقی هستند که از نظر شاخص‌های آموزشی شرایط نامساعدتری را دارند که در اولویت قرار می گیرند که چیزی حدود ۱۰۰ منطقه هستند.