۱۸ آبان ۱۴۰۰ در خبری که از سوی سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور در مورد طرح طبیعت‌گردی جزیره منتشر شد، قید شده بود: «مقرر شد سوابق و مستندات قانونی اراضی ملی و مستثنیات جزیره آشوراده (سوابق ثبتی آرای صادره نقشه اراضی ملی و مستثنیات) توسط سازمان منابع‌طبیعی و آبخیزداری کشور طی مکاتبه‌ای رسمی ظرف مدت ۱۰ روز به سازمان حفاظت محیط‌زیست اعلام شود. همچنین، ظرف مدت ۱۰ روز به‌منظور تعیین دقیق حدود، قانون حدنگار توسط اداره‌کل منابع‌طبیعی و آبخیزداری استان گلستان در محدوده جزیره آشوراده اجرا شود.» ضمن اینکه اعلام شد «با هدف حمایت از معیشت‌های پایدار جامعه محلی مدیریت واحد و یکپارچه و بارگذاری حداقلی در جزیره آشوراده، فعالیت‌های مرتبط با تفرج متمرکز از جمله احداث مرکز بازدیدکنندگان آتش‌نشانی، اورژانس و خدمات اقامتی با ظرفیت برد حداکثر ۸۰ نفر از محدوده اراضی ملی ۲۲ هکتاری به محدوده مستثنیات روستای آشوراده منتقل و در کاربری‌های مرتبط روستا مستقر شود.» در هیچ خبری اما اعلام نشده است که اگر اهالی جزیره اسناد خود را دریافت کنند و بخواهند به جزیره برگردند و در آن زندگی کنند، تکلیف چیست؟ آیا مهمانخانه‌هایی که دوباره رونق گرفته است، با همان ظرفیت برد ۸۰ نفر سنجیده شده‌اند؟ آیا دولت یا سرمایه‌گذار احتمالی می‌خواهد اراضی مردم را پس از تعیین‌تکلیف نهایی از آنها بخرد یا اینکه به هر کسی که بخواهد چنانچه پیشتر قول داده بود، اجازه سکونت و کسب‌وکار می‌دهد؟ گویا پسروی آب خزر گرچه خانه و زندگی اهالی را از آنان گرفت، اما برای نهادهای دولتی کم‌رونق نیست و نخواهد بود. روزگاری می‌گفتند آشوراده کلید توسعه استان است؛ حالا این کلید توسعه چگونه رقم خواهد خورد وقتی حتی سر جامعه محلی هم بی‌کلاه مانده است.

درحالی‌که مهاجرت یکی از مشکلاتی بود که گریبان روستای وامنان مانند بسیاری روستاهای دیگر را گرفته بود، اجرای کاشت زعفران که نخستین بار از سوی امام جماعت این روستای شرقی استان گلستان انجام شد و با استقبال ساکنان توسعه پیدا کرد، در این روستا مهاجرت معکوس ایجاد کرد. تولید زعفران مرغوب در این روستا، علاوه‌بر اینکه برای روستاییان درآمد قابل‌قبولی ایجاد کرد، به مهمترین انگیزه برای تداوم سکونت نسل جوان در روستا تبدیل شده است. وامنان طی ۱۰ سال گذشته از نظر اقتصادی دگرگون شد. این محصول به نگین وامنان معروف شده است. با وجود تشکیل شرکت تعاونی اما عمده محصول تولیدی در این روستا در بازار مشهد فله به فروش می‌رسد.

|پیام ما|آیا می‌توان هم‌زمان هم از طبیعت بهره برد و هم آن را برای آیندگان حفظ کرد؟ تالاب بیشه دالان در بروجرد، گنجینه‌ای ارزشمند از زیست‌بوم جنوب لرستان، پاسخ این سؤال است. اما این تالاب که روزگاری ۹۰۰ هکتار از زمین‌های این منطقه را به خود اختصاص می‌داد، اکنون به زیر ۴۰ هکتار کاهش یافته و در تصاویر ماهواره‌ای به‌سختی قابل تشخیص است. چرا چنین فاجعه‌ای رقم خورده و چه راهی برای نجات این گنجینه باقی مانده است؟

سفر به یک بازی دیجیتال شبیه شده است. از لحظه‌ای که تصمیم به سفر می‌گیریم، فناوری راه را هموار می‌کند؛ یک اپلیکیشن هوشمند پروازها را برایمان پیدا می‌کند، نقشه‌های آنلاین راه را نشانمان می‌دهند، در یک پلتفرم دیگر می‌توانیم محل اقامتمان را انتخاب کنیم، با یک جستجوی ساده با جاذبه‌های مقصد آشنا می‌شویم. نیازی به معطلی یا سردرگمی نیست. فناوری‌ در سکوت، در کنار ما ایستاده‌ و سفر را به تجربه‌ای ساده، سریع و جذاب تبدیل کرده‌ است.

|پیام ما| از مردادماه که خبر ساخت بزرگترین تله‌کابین کشور در ارتفاعات «دراک» استان فارس آمده تا کنون، تجمعات و مخالفت‌های مردمی و فعالان محیط‌زیست فروکش نکرده است. از جمله اصلی‌ترین دلایل مخالفت با ساخت این تله‌کابین از بین رفتن مهمترین آبخوان، رویشگاه‌ها و زیستگاه‌های مرتفع‌ترین چکاد شهرستان شیراز است. این طرح همچنین به‌دلیل نداشتن ارزیابی محیط‌زیستی و عدم حق مالکیت شهرداری در عرصۀ دراک برای مدتی توسط اداره‌کل منابع‌طبیعی و آبخیزداری از ادامه کار ایستاد و پرونده تخریب و تخلف شهرداری به دادگستری شیراز ارائه شد. بااین‌حال، تلاش‌ها برای راه‌اندازی همچنان ادامه داشت و هفته گذشته برخی از مسئولان قضائی، فعالان و اعضای شورای شهر شیراز با حضور در منطقه از کارهای انجام‌گرفته برای راه‌اندازی این طرح گفتند. در این میان، در کلام اعضای شورای شهر شیراز تلاش برای راه‌اندازی تله‌کابین هم پررنگ بود و همین موضوع نگرانی جدیدی ایجاد کرده است. از سوی دیگر، عدم مطالعات ارزیابی اثرات محیط‌زیستی دیگر مشکل موجود در این راستا است؛ مشکلی که بی‌توجه به آن، افرادی خواهان ادامه یافتن این پروژه هستند.

فعالیت‌های صنعتی و معدنی همواره آثار منفی و قابل‌توجهی بر محیط‌زیست و جوامع محلی داشته است. این تخریب‌ها نه‌تنها به منابع طبیعی آسیب می‌زنند، بلکه چالش‌های جدی برای زندگی و سلامت مردم به‌وجود می‌آورند. با این حال، در سال‌های اخیر، واکنش جامعه و افکار عمومی به این مشکلات افزایش یافته و فشار بیشتری به صنایع وارد کرده است تا مسئولیت‌های خود را در قبال محیط‌زیست و جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند، جدی‌تر بگیرند. اکنون، برخی صنایع مانند مجتمع معدنی و صنعتی مس سونگون که در سال‌های قبل، سابقه‌ای از تخریب‌های زیست‌محیطی داشته‌اند، درحال برداشتن گام‌های مؤثر برای جبران آسیب‌ها و احیای منابع‌طبیعی هستند. این تغییرات نه‌تنها نشان‌دهنده قدرت تأثیرگذاری افکار عمومی است، بلکه اثبات می‌کند مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها نیازی به مداخله مستقیم دولت ندارد و می‌تواند از درون صنعت، خود به‌وجود آید.

محوطه باستانی دهتل در حدود پنج کیلومتری دهستان دهتل در بستک هرمزگان قرار گرفته است و یکی از مهمترین مراکز مهم هنر صخره‌ای در ایران محسوب می‌شود. در سراسر این سایت، در وسعتی حدود ۲۵۰ هکتار، سنگ‌نگاره‌های منحصربه ‌فردی بر تن سنگ‌های کروی‌شکل پراکنده‌اند. در مجموع بالغ‌بر دو هزار سنگ‌نگاره در این محوطه قرار دارد که قدمت بعضی از آنها به بالغ‌بر ۹ هزار سال می‌رسد. سایت باستانی دهتل در هفدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ در فهرست میراث ملی به ثبت رسیده است، اما هنوز اقدام حفاظتی برای این محوطه ارزشمند که اطلاعات مهمی درباره تمدن ایلام در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد، صورت نگرفته است. محوطه‌ای که می‌تواند به‌عنوان یک سایت-موزه و به تعبیر مرتضی فرهادی، «موزه‌ای در باد» هر روز میزبان پژوهشگران و دانشجویان و گردشگران از سراسر دنیا باشد، اما سال‌هاست به‌حال خود رها شده و مقصد حفاران غیرمجاز است، به‌تازگی باز هم اخباری مبنی‌بر تخریب آن به دست ما رسیده است.

دبیر کمیته گردشگری سبز گفت: «برنامه اقدام فوری گردشگری ایران» به منظور جهت دهی به روندهای موجود با هدف بهبود شاخص‌های گردشگری سبز برای اولین بار در کشور تدوین و ابلاغ شد.

تمام دولت‌ها در ایران در همه صنایع تصدی‌گری کرده‌اند از جمله در گردشگری، حتی در برگزاری نمایشگاه‌های داخلی و خارجی صنعت گردشگری، دخالت می‌کنند. باوجود این همه دفاتر خدمات گردشگری، انجمن‌های صنفی، تورگردانان، هتلداران و فعالان بخش خصوصی عرصه صنعت گردشگری از جمله اتاق بازرگانی ایران و تهران، باز شاهد دخالت‌های معنادار دولت‌ها در نمایشگاه‌های گردشگری هستیم. دخالت و نظارت همیشه دو مقوله موازی در خوانش مدیران ارشد کشور در صنعت گردشگری بوده است. درصورتی‌‌که به استقلال حداقلی بخش خصوصی در اصل ۴۴ قانون اساسی و سند چشم‌انداز اشاره شده و شرح وظایف و اهداف بخش خصوصی مشخص شده است، علی‌ای‌حال باز شاهد دخالت و انحصار هستیم (نمایشگاه‌های بین‌المللی در مسکو، برلین، پکن، مادرید و دیگر شهرها). متأسفانه به‌نظر می‌رسد داستان بخش خصوصی و دولتی به‌عنوان فرهنگ خصولتی در کشور نهادینه شده است.