بایگانی مطالب برچسب: جنگ
شبیخون نخاله‌های جنگی
مدیریت پسماند در مناطق آسیب‌دیده از درگیری‌های نظامی اخیر در ایران، با چالش نخاله‌های ساختمانی ناشی از تخریب و انفجار روبروست. این بقایا با پسماندهای معمولی ساختمانی تفاوت‌هایی دارد و حاوی ترکیباتی ناهمگون و بالقوه خطرناک است که مدیریت آن‌ها را از یک فعالیت عمرانی ساده به یک عملیات تخصصی تبدیل می‌کند. تفاوت اصلی در این است که نخاله‌های جنگی اغلب با مواد شیمیایی ناشی از انفجارها، فلزات سنگین و آلاینده‌های صنعتی آمیخته شده‌اند. یکی از جدی‌ترین معضلات، مسئله ایمنی است؛ احتمال وجود مواد منفجره خنثی‌نشده یا مهمات عمل‌نکرده در میان آوارها، خطر انفجارهای ثانویه را در طول فرایند جابه‌جایی و تفکیک به‌شدت افزایش می‌دهد. از طرف دیگر نیز رهاسازی یا دفن غیرفنی این مواد، پیامدهای ناگواری برای اکوسیستم دارد. نشت مواد سمی و ترکیبات شیمیایی موجود در این پسماندها به لایه‌های زمین، منجر به آلودگی شدید خاک و نابودی میکروارگانیسم‌های مفید آن می‌شود. علاوه بر این، با نفوذ شیرابه‌های آلوده ناشی از بارش باران به اعماق زمین، منابع آب زیرزمینی در معرض آلودگی‌های پایدار قرار می‌گیرند که این امر می‌تواند سلامت چرخه غذایی و دسترسی به آب شرب سالم را در مناطق درگیر، برای سالیان متمادی با تهدید مواجه کند.
کارگران خوزستان قربانیان سیاهی جنگ
بیکاری ۱۵۰ هزار کارگر در خوزستان پس از حملات ۴۰ روزه آمریکا و اسرائیل، زنگ خطری جدی به صدا درآورده است؛ این در حالی است که استاندار از عدم تعدیل نیرو خبر داده، اما خانه کارگر از اخراج گسترده کارگران و تأخیر در پرداخت مزایا حکایت دارد.»
گرافیک ایران؛ از میدان نبرد تا میز کار لرزان
بیش از ۵۰ موزه در فهرست آسیب‌های جنگ اخیر
از نظر جغرافیایی، بیشترین آسیب‌ها در استان تهران ثبت شده است. مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی در این‌باره می‌گوید: «حدود ۷۰ اثر آسیب‌دیده در تهران قرار دارند و پس از آن، اصفهان در رتبه بعدی است.»
استاد و دانشجو، بازنده آموزش آنلاین
بیشتر از دو ماه است که آموزش عالی مجازی شده است. «اینترنت مدام قطع و وصل می‌شود»، «دانشجو و استاد نمی‌توانند با هم ارتباط بگیرند»، «تمرکز سر کلاس آنلاین دشوار است»، اینها مشتی از خروار نظرات استادان و دانشجویان درباره کیفیت آموزش غیرحضوری است. کیفیت آموزش دانشگاهی که قرار است ستون‌های علمی فردای ایران را تربیت کند با مجازی‌شدن کلاس‌ها از همیشه پایین‌تر آمده است. به همین دلیل هم دانشجویان و هم استادان خواستار آن هستند تا با ثبات شرایط، آموزش هرچه سریع‌تر به وضع عادی بازگردد.
احداث موزه ملی کودکان میناب و تولید اپلیکیشن «دوست شهید من»
وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی از تولید اپلیکیشن «دوست شهید من» ویژه دانش‌آموزان و همچنین تأسیس موزه ملی کودکان میناب خبر داد.
سیاست‌گذاری در برابر فرسایش اجتماعی
زندگی در تعلیق
بازسازی پس از جنگ
نقش جنگ بر ساحل «شیــــــدرو»
سیاهی نفت، ساحل جزیرۀ شیدور (مارو) را گرفته. خط ساحل در تیرگی ممتد فرو رفته و هنوز مشخص نیست پرنده‌ها و لاکپشت‌های جزیره در این سیاهی چه کرده‌اند، چه آسیب‌هایی دیده‌اند و الان چه وضعیتی دارند. در روزهای اخیر فیلم‌های مربوط به نشت نفت با نام جزیرۀ لاوان منتشر شد، اما «منصور دهدار»، دهیار لاوان، به «پیام ما» می‌گوید این اتفاق در جزیرۀ شیدور که در یک و نیم کیلومتری شرق لاوان است، رخ داده؛ جزیره‌ای بدون ساکن. جزئیات ماجرا اما مشخص نیست. نمی‌دانیم این اتفاق در حمله روز ۱۹ فروردین آمریکا و اسرائیل به پالایشگاه نفت لاوان رخ داده یا در اثر انتقال نفت در روزهای بعد. هرچند دهدار می‌گوید در روزهای بعد از آتش‌بس لکه‌های سیاه نفت را در دل خلیج‌فارس دیده؛ لکه‌هایی که ممکن است در روزهای اخیر به ساحل رسیده باشند و حالا نقش تیره‌شان مانند نقش تاریک جنگ بر ساحل پیداست.
مهاجرانی: مذاکره نشانه عقب‌نشینی نیست/ وحدت نیازمند هم‌افزایی در عمل است
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، با اشاره به اهمیت انسجام و وحدت ملی در شرایط پیچیده منطقه‌ای، تأکید کرد مذاکره ابزاری برای تثبیت منافع ملی بوده و وحدت تنها به معنای هم‌صدایی در واژه‌ها نیست؛ بلکه نیازمند هم‌جهتی در اهداف و هم‌افزایی عملی مسئولان و نهادهاست.
دوگانه آوار و آوازه
درحالی‌که آمارها از پتانسیل بالای ایران برای جهش در بازار گردشگری پسابحران حکایت دارند، سایه تنش‌های نظامی و آسیب به برخی زیرساخت‌های میراثی، تصویر «ایرانِ امن» را در رسانه‌های جهانی با چالشی بی‌سابقه روبرو کرده است. ثبت ملی ۱۳ هزار و ۵۰۰ مکان آسیب‌دیده تحت عنوان «مکان - رویداد» و پیشنهاد معرفی «کاخ گلستان» به‌عنوان نماد تاب‌آوری تمدنی، نشان می‌دهد که دستگاه‌های متولی به این درک رسیده‌اند که در دنیای امروز، «جنگ روایت‌ها» به‌اندازه حفاظت فیزیکی از بناها اهمیت دارد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا دیپلماسی فرهنگی ما توانِ تبدیلِ «تصویر تخریب» به «محرک همبستگی جهانی» را دارد؟
