حدود یک هفته قبل از اینکه وحشت از بمب و موشک به جان شهروندان ایرانی بیفتد و جنگ دوازده‌روزه آغاز شود، برخی دادستان‌‌ها ممنوعیت بحث‌برانگیزی را در شهرها و شهرستان‌های مختلف اعمال کردند. براساس این دستورات، تردد سگ‌ها در اماکن عمومی و وسایل نقلیه شخصی در بیش از ۲۰ شهر ممنوع شد؛ تصمیمی که بدون پشتوانه قانونی مشخص، باعث ترس و نگرانی صاحبان حیوانات خانگی شده بود. بااین‌حال، طولی نکشید که این نگرانی جای خود را به اضطراب دیگری داد و این دستور با شروع جنگ به حاشیه رفت. حالا پس از گذشت حدود سه ماه، دوباره صحبت‌هایی حول محور برخورد با سگ‌گردانی به‌وجود آمده است. برای نمونه شهرداری اصفهان اعلام کرده ستاد ویژه‌ای با همکاری مقامات قضائی، انتظامی، اداره دامپزشکی و فرمانداری تشکیل داده تا به افرادی که سگ‌های خانگی خود را به گردش می‌آورند، تذکر داده شود. دادستان عمومی شهرستان بهار در همدان هم اعلام کرد تعدادی خودرو به‌خاطر سگ‌گردانی توقیف شده‌اند و قرار است این روند ادامه داشته باشد.

«دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، بار دیگر ادعاهای بحث‌برانگیزی درباره سلامت مطرح کرد. او با اشاره به نگرانی‌های خود درباره رشد بیماری اوتیسم در جهان، ادعا کرد مصرف داروی استامینوفن (تایلنول) در دوران بارداری و تزریق واکسن‌ها می‌تواند با افزایش ریسک ابتلا به اوتیسم مرتبط باشد. این درحالی‌است که بنیاد علم اوتیسم و سازمان جهانی بهداشت با رد ادعای او این سخنان را موجب انحراف از برنامه‌های تحقیقاتی در رابطه با اوتیسم دانستند.

نگاهی به فیلم «چشم بادومی» و موضوع «کی‌پاپر»ها

سرطان کودکان اگرچه در نگاه آمارها سهم کوچکی از کل مبتلایان دارد، اما هر کودک بیمار داستانی پر از رنج، امید و چشم‌انتظاری را روایت می‌کند. سالانه صدها هزار کودک و نوجوان در جهان گرفتار این بیماری هستند که هزینه‌ زیادی را بر دوش خانواده‌ها می‌گذارد. در ایران، مؤسسه خیریه محک سال‌هاست چراغ امید خانواده‌های درگیر سرطان کودک را روشن نگاه داشته و با تأمین رایگان هزینه‌های دارو و درمان، جای خالی حمایت‌های دولتی را تا حدی پر می‌کند. بااین‌حال، به‌گفته «آراسب احمدیان»، مدیرعامل محک، بسیاری از هزینه‌ها برای درمان کودکان مبتلا به سرطان در بخش دارو صرف می‌شود، این درحالی‌است که بسیاری از داروهای جدید یا در لیست بیمه‌ها نیستند یا اینکه سازمان‌های بیمه‌گر از آنها حمایت نمی‌کنند.

«لیلا» دستان و چشمانش را می‌دزدد، اما لبخندش را نه. سرش را بالا می‌گیرد و با جسارت می‌گوید: «ما پول ثبت‌نام در مدرسه نداریم، اما من می‌خوام درس بخونم.» او مانند بسیاری دیگر از دختران و پسرانی است که در سال‌های اخیر به‌خاطر اجبار در پرداخت شهریه مدارس دولتی، آن‌هم در منطقه هرندی تهران، با مشکل ثبت‌نام مواجه شده‌؛ اما امسال مشکل دوچندان است. یک مدرسه دولتی دخترانه در مقطع متوسطه در منطقه ۱۲ به‌دلیل اخراج اتباع و کم‌شدن تعداد دانش‌آموزان تعطیل شده و دانش‌آموزان ایرانی برای تحصیل باید به منطقه دیگری بروند؛ جایی که «کوچه‌های ترسناکی» دارد و رفت‌و‌آمد در آن حتی برای مادر لیلا و سایر بزرگسالان دشوار است. اگر هم به آنجا برسند با شهریه ۱۰ میلیون تومانی چه کنند؟ سخنگوی آموزش‌و‌پرورش به «پیام ما» می‌گوید این کار تخلف است و مدارس دولتی نباید شهریه دریافت کنند. اما برخورد مدیران مدارس با این دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان تلخ است. مددکار مؤسسه توانمندسازی «ندای ماندگار» که به آموزش‌و‌پرورش منطقه و بهزیستی رفته و نامه‌نگاری‌های بسیاری انجام داده هم از برخوردها گلایه دارد. این در حالی است که امسال بیش از ۲۰ دانش‌آموز ایرانی و ۳۰ دانش‌آموز اتباع به مؤسسه‌ ندای ماندگار مراجعه کرده‌اند که همگی در پرداخت شهریه مدرسه مشکل دارند. وضعیت سایر مؤسسات حمایتی هم به همین شکل است و حالا نگرانی از ترک تحصیل بچه‌ها در این مناطق بیش از گذشته قوت گرفته است.

کمتر کسی است که نام «باغچه‌بان»‌ها را نشنیده باشد. «جبار باغچه‌بان» بنیانگذار اولین مدرسه ناشنوایان در ایران بود. «پروانه»، «ثمین» و «ثمینه» فرزندان دیگر او بودند که ثمین پس از سال‌ها فعالیت در حوزه موسیقی در سال ۸۶ در استانبول درگذشت و ماندند «پروانه» و «ثمینه» که همچنان به فعالیت‌های فرهنگی ادامه می‌دادند. تا روز بیست‌وششم شهریور که «نوش‌آفرین انصاری»، دبیر شورای کتاب کودک اعلام کرد «ثمینه» که میراث‌دار و ادامه‌دهنده راه پدرش بود و حتی لقب «مادر ناشنوایان ایران» را داشت، از دنیا رفت.