در میانه روایت خسارات مستقیم و قابل‌مشاهده جنگ چهل‌روزه، تمرکز اغلب گزارش خسارت‌ها بر صنایع زیرساخت؛ از توقف خطوط تولید فولاد تا خسارت گسترده به صنایع پتروشیمی و اثر آن بر چرخه تأمین انرژی و ارزآوری بوده است. دو مؤلفه‌ای که بی‌تردید ستون‌های اصلی اقتصاد ایران به شمار می‌روند. اما آنچه کمتر دیده شده، لایه‌ای پنهان‌تر و درعین‌حال حیاتی از این بحران است؛ لایه‌ای که نه در مخازن نفت و نه در کوره‌های فولاد، بلکه در قفسه‌های فروشگاه‌ها و سفره خانوار خود را نشان می‌دهد: زنجیره تأمین مواد اولیه بسته‌بندی مواد غذایی.

آنچه در ماه‌های اخیر بر ایران گذشت، فراتر از ثبت رویدادها در تقویم، طوفانی بود که ذهن و روان جامعه را تحت‌تأثیر قرار داد. بسیاری از ما در کمتر از نیم‌قرن، سه جنگ تحمیلی را تجربه کرده‌ایم. جنگ‌ها، هرچند ممکن است بر روی کاغذ و در معاهده‌های صلح به پایان برسند، اما سایه سنگین این حوادث سال‌ها بر سر ما خواهد ماند. این تجربه‌های تلخ، همراه با بحران‌های اجتماعی در چند دهه اخیر، ضرورت بررسی‌های عمیق جامعه‌شناسانه و روان‌شناسانه را برای فهم و حل معضلات فرهنگی و اجتماعی بیش از هر زمان دیگری آشکار می‌کند. این روزها، با وجود آتش‌بسی شکننده، جامعه در شرایطی معلق و نامعلوم به سر می‌برد؛ این بلاتکلیفی، خود می‌تواند آسیبی جدی‌تر از بحران‌های پیشین به همراه داشته باشد. در همین ارتباط، «شیرین احمدنیا» رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران، در گفت‌وگو با روزنامه «پیام ما»، به بررسی مسائل اجتماعی ایران در چند ماه اخیر یعنی تجربه جمعی دو جنگ و اعتراضات دی‌ماه در کمتر از یک سال پرداخته است.

نرخ تورم نقطه به نقطه فروردین ماه در بخش عرضه و تقاضای کالا (بدون احتساب خدمات) ۹۵/۷ درصد محاسبه شده است. نرخ تورم نقطه‌ای کل ۶۷ درصد و نرخ تورم سالانه به ۵۰.۶ درصد رسید.

این روزها چهره شهرها بیش از هر زمان دیگری دگرگون شده است. جنگ، ردّ خود را بر سیمای بسیاری از مناطق برجای گذاشته؛ شهرهای بزرگ و تاریخی مانند تهران، اصفهان و شیراز از شدیدترین حملات و ویرانی‌ها آسیب‌دیده‌اند. به باور برخی، این تحولات تنها کالبد شهر را تغییر نداده، بلکه نگاه و احساس مردم به شهر و زندگی شهری را نیز دگرگون کرده است. «مهرداد زواره‌محمدی» معمار و پژوهشگر در گفت‌وگو با «پیام‌ما» می‌گوید که فضاهای عمومی دیگر آن‌گونه که باید، عمومی نیستند.