|پیام‌ما| درحالی‌که توسعه آب‌شیرین‌کن‌‌ها با اما‌واگرهای محیط‌زیستی در سراسر جهان همراه است و به‌واسطه استقرار بیشترین تعداد این مجموعه‌ها در خلیج‌فارس، مکرر در مورد سوء‌عوارض آن بر دریا هشدار صادر می‌شود، اما معاون استاندار هرمزگان در مدرسه فصلی آب و محیط‌زیست از دولت درخواست کرده است که باتوجه‌‌به اینکه آب‌شیرین‌کن‌ها یکی از راهکارهای مهم در مدیریت منابع آبی و بهبود وضعیت اقتصادی هستند، به توسعه آنها در هرمزگان کمک کنند. این درخواست درحالی‌است که هم خلیج‌فارس بار قابل‌توجهی از حجم آب‌شیرین‌کن‌های دنیا را به دوش می‌کشد و هم دولت ایران در حال حاضر با انباشت بدهی از سال ۱۴۰۰ به آب‌شیرین‌کن‌ها روبه‌روست. با‌این‌حال به‌نظر می‌رسد پیش‌نگری‌های شرکت مدیریت منابع آب از ذخایر آبی این استان برای سال ۱۴۰۴ و همچنین گزارش‌های سازمان هواشناسی کشور از تداوم کم‌بارشی در این استان، این گزینه نه‌چندان صواب را پیش روی مدیران این استان قرار داده است.

یکی از اصول بسیار حیاتی در صنعت انرژی‌های پاک، اهمیت بازرسی است. همان‌طور که می‌دانید، انرژی‌های پاک یا همان انرژی‌های تجدیدپذیر، شامل منابعی چون باد، خورشید، آب، و زمین‌گرمایی است که به‌عنوان گزینه‌های پایدار و دوستدار محیط‌زیست در حال گسترش هستند. این صنعت نه‌تنها برای کاهش اثرات تغییرات اقلیمی و آلایندگی اهمیت دارد، بلکه به تحول در نحوه تأمین انرژی نیز کمک می‌کند. اما در این صنعت نوپا و پیشرفته، مانند هر صنعت دیگری، دقت و توجه به جزئیات در تمامی مراحل، از طراحی تا بهره‌برداری، ضروری است و اینجا است که بازرسی به‌عنوان یک فرایند اساسی وارد عمل می‌شود.

خبر انتصاب «سعید یوسف‌پور» به‌عنوان سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست استان سمنان با استقبال گسترده‌ای، هم از سوی کارشناسان و هم از سوی کارکنان سازمان حفاظت محیط‌زیست، مواجه شد. درعین‌حال، کسانی که در این استان چه به‌عنوان فعال محیط‌زیست و چه کارشناس فعالیت کرده‌اند، همان وقت گفتند او راه پرسنگلاخی را برای حفاظت از زیستگاه‌های گسترده و متنوع این استان در پیش خواهد داشت. محدوده‌های گسترده‌ای از این استان جزو مناطق تحت‌مدیریت سازمان حفاظت محیط‌زیست است‌، گونه‌های شاخصی چه در حوزه گوشت‌خواران، چه نشخوارکنندگان و چه تنها پرنده اندمیک ایران در آن زیست می‌‌کنند، در عین اینکه سطح تعارض هم در آنها بالاست،‌ هر محدوده درگیر یک یا چند نوع تعارض! در گفت‌وگو با «سعید یوسف‌پور» از او پرسیدیم با چه چالش‌هایی در کار خود روبه‌روست،‌ چه برنامه‌هایی برای حفاظت از زیستگاه‌های این استان دارد و فکر می‌‌کند بتواند در امر حفاظت موفق باشد؟

این روزها درباره مسئولیت اجتماعی بیش از هر زمان دیگری می‌شنویم، علاوه بر اینکه شرکت‌ها، سازمان‌ها و افراد یکسری منافعی دارند و از سوی دیگر آنها هم در قبال اجتماع، محیط زیست و... باید وظایفی را ایفا کنند. افراد جامعه هر کدام باید در نقشی که برعهده دارند نسبت به کم آبی، تولید زباله، آتش‌سوزی جنگل‌ها و مراقبت از گونه‌های نادر نسبت به گذشته حساس‌تر باشند؛ این موضوع را می‌توان به عملکرد شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ برای ایفای نقش خودشان در قالب مسئولیت اجتماعی بسط داد. ساده‌ترین و راحت‌ترین کاری که یک سازمان می‌تواند انجام دهد استفاده کمتر از ظروف یکبار مصرف است یا اینکه چطور می‌توانند زباله‌های کمتری تولید کنند، از طرف دیگری باید از خودشان بپرسند تا چه اندازه در راستای پذیرش و انجام مسئولیت اجتماعی به کارمندانشان آموزش‌ دادند؟ اما شرکت‌هایی هم فعالیت می‌کنند که عملکردشان انجام کارهایی در حوزه مسئولیت اجتماعی است. درخت می‌کارند، آب و علوفه برای حیوانات در مناطق گرمسیری تهیه می‌کنند، ردپای کربن را کاهش می‌دهند و... اگر زمانی که خوشحال هستید و اوضاع بر وفق مرادتان هست می‌توانید صدقه شاد بودنتان را با حمایت از گونه‌های در معرض انقراض بدهید، یا اگر عزیزتان از دنیا رفته و می‌خواهید یادش سبز بماند درختی بکارید یا اگر فرزندی در راه دارید به نام او از هیرکانی حمایت کنید؛ این کسب و کارهای تازه مسیر کارهای نیک کردن را برای شهروندان آسان کردند اما برای اینکه بتوانند ادامه دهند، نیاز به حمایت بیشتری هم دارند.

درحالی‌که اغلب کارشناسان،‌ رسانه‌ها و مردم اخبار یوز‌، پلنگ‌، خرس و سایر گوشت‌خواران را دنبال کرده و می‌کنند‌، پرتو ایروانی از نسل دهه هفتادی‌‌های کارشناسان حیات‌وحش تصمیم گرفت سراغ مورچه‌ها برود و روی آنها پژوهش کند و رساله‌اش را دراین‌باره بنویسد. او بعدتر تورهای کودک با عنوان «مورچه‌نگری» برگزار کرد و همچنان این برنامه را ادامه می‌دهد. فعالیت‌های ایروانی در حوزه حفاظت و پژوهش حیات‌‌وحش محدود به مورچه‌ها نیست‌، او یکی از اعضای تیم مدیریتی پروژه شمارش شکاری‌ها در گلوگاه برای سه سال بود که پس از شمارش سال ۱۴۰۳ تصمیم گرفت به‌عنوان یک عضو عادی با آنها همکاری کند. درعین‌حال، پرتو ایروانی عضوی از مؤسسه رمیاران حیات‌وحش است که روی حفاظت از گوشت‌خواران متمرکز شده است. از او پرسیدم این پراکندگی در حوزه‌های مختلف به کارش صدمه نزده؟ چرا سراغ مورچه‌ها رفت و آیا مورچه‌های مهاجم در ایران داریم که تنوع‌زیستی سایر گونه‌ها را با مشکل مواجه کنند؟ و درنهایت اینکه آیا زن بودن چالشی برایش ایجاد کرده است یا خیر؟