جامعه عشایری ایران، با وجود همه توانمندی‌ها، ظرفیت‌ها و تحولات، همچنان یکی از پویاترین و اصیل‌ترین بخش‌های هویت ملی کشور ایران است. اما ادامه حیات این جامعه، نیازمند نهادهایی کارآمد، علمی، توانمند، چابک و دارای اختیارات لازم است که بتوانند با واقعیت زندگی کوچنده هماهنگ شوند. سازمان امور عشایر باید از قالب اداری و متمرکز کنونی و رانت‌جویی برخی از مدیران، خارج شود و بار دیگر با ارتقای اختیارات فرادستگاهی خود ضمن پیگیری، نظارت و رصد مطالبات و نیازهای عشایر از دستگاه‌های دیگر، به نهادی میدانی، پژوهش‌محور و مشارکت‌گرا بدل شود؛ نهادی که هم حافظ منافع عشایر باشد و هم تسهیلگر ارتباط آنان با دولت و جامعه. تنها در این‌صورت است که می‌توان امید داشت زندگی کوچنده نه به‌عنوان یادگاری از گذشته، بلکه به‌عنوان الگویی پایدار و پویا برای آینده ایران شناخته شود.

«سهم‌آب‌داران شفیع‌آباد گفتند اگر می‌خواهی با ما حرف بزنی،‌ اول قنات را از نزدیک ببین.» «نینا امین‌زاده» هم ۳۵ متر از چاه پایین رفت تا به آب و قنات رسید. آن تجربه باعث شد سهم‌آب‌داران به او اعتماد کنند و نینا بداند وقتی از قنات حرف می‌‌زنند، منظور چیست! با ریختن دیوار بی‌اعتمادی، زنان شفیع‌آبادی عضو گروه گوجینو وارد فرایند احیای قنات‌هایشان شدند، در کنارش پته‌هایشان را دوختند‌، فیلم گرفتند و هزار کار دیگر! آنها بودند که شفیع‌آباد را جهانی کردند، هر چند اسم‌شان را هیچ مقام و مسئولی نیاورد. امین‌زاده، تسهیلگر پروژه‌های توان‌افزایی زنان که سابقه فعالیت در مناطق مختلف کشور را دارد،‌ از ۱۰ سال تلاش شفیع‌آبادی‌ها از یک روستای ناشناخته تا جهانی شدنشان می‌گوید. او در این گفت‌و‌گو چرایی انتخاب زنان برای پروژه‌های توان‌افزایی،‌ مشکلات پیش روی این پروژه‌ها و زنان و درنهایت چشم‌اندازش از آینده محیط‌زیست را شرح می‌دهد.

|پیام ما| با ورود اجلاس بین‌المللی کاپ۳۰ (COP30) به هفته دوم، نگرانی‌ها درباره نتایج کنفرانس اقلیمی سازمان ملل متحد در حال افزایش است. ده‌ها کشور به‌دنبال این هستند که روند گذار از سوخت‌های فسیلی برپایه قطعنامه تصویب‌شده در کاپ۲۸، پیش برود و به مرحله اجرا نزدیک‌تر شود. اما از دو سال پیش جزئیات این روند در اجلاس‌های مختلف به سرانجام نرسیده و برزیل که میزبان سی‌ام کنفرانس اقلیمی است، برای پیگیری نقشه راه سردرگم است. در همین حال رقابت برای برگزاری دور بعدی میزبانی این اجلاس میان استرالیا و ترکیه داغ‌تر شده است.

صنعت گردشگری در دهه‌های اخیر به یکی از بزرگ‌ترین و پویاترین بخش‌های اقتصاد جهانی بدل شده است. این صنعت سهم چشمگیری در ایجاد اشتغال، گردش سرمایه، حفاظت از میراث‌فرهنگی و طبیعی و تقویت ارتباط میان فرهنگ‌ها داشته و توانسته به عامل مهمی در پیوند میان ملت‌ها تبدیل شود. بااین‌حال، در سال‌های اخیر، گردشگری با چالش‌هایی اساسی روبه‌رو شده است؛ چالش‌هایی که حاصل رشد شتابان و کنترل‌نشده، فشارهای ناشی از جهانی‌شدن، تغییراقلیم، بحران‌های اجتماعی و تخریب زیست‌بوم‌هاست. این بحران‌ها بسیاری از دستاوردهای گذشته را زیر سؤال برده و آینده گردشگری را به مرحله‌ای از بازاندیشی مفهومی رسانده‌اند. در چنین شرایطی، به‌نظر می‌رسد دوران اتکای صرف بر «مدیریت پایداری» به پایان رسیده و زمان آن فرارسیده که از مرز توسعه پایدار عبور کنیم و به‌سوی «تحول پایدار» گام برداریم؛ تحولی که نه‌تنها در شیوه‌های مدیریت، بلکه در ساختارهای فکری، ارزشی و نهادی گردشگری تغییر ایجاد کند.

پاسخ استانداری خوزستان به گزارش پیام ما