سی‌وهفتمین نمایشگاه ملی صنایع‌دستی پس از یک سال وقفه، به‌مدت چهار روز در نمایشگاه‌ بین‌المللی تهران برگزار و با استقبال خوبی هم همراه شد. اما مسائل حل‌نشده از تجربه‌های قبلی را همچنان به دوش می‌کشید. وضعیت نه‌چندان خوب اقتصادی مردم موجب شد، اکثر بازدیدکنندگان فرش‌های خوش‌نقشه و لباس‌های مزونی دوخته‌شده از پارچه‌های دستباف و هنرهای دیگر را ببینند و در حسرت نداشتن بودجه کافی برای خرید آن آه بکشند.

وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی گفت: استعاره غلطی مبنی بر نیازمندی اقتصاد ایران به جراحی وجود دارد به نظر من اقتصاد ایران جراحی نمی‌خواهد بلکه احتیاج به فیزیوتراپی و تغییر سبک رفتاری دارد.

|پیام ما|وزیر میراث‌فرهنگی، روز یکشنبه مقابل دوربین تلویزیون نشست تا در مورد عملکرد صدروزه دولت در حوزه تحت‌مدیریتش بگوید، اما در میان سخنانش سخنی مبتنی‌بر یک برنامه مدون و عملیاتی ارائه نشد. او حتی از عملکرد صدروزه وزارتخانه متبوعش هم دفاع نکرد. حرف‌های وزیر میراث‌فرهنگی در گفت‌وگوی تلویزیونی اخیرش، یک خصوصیت بارز داشت و آن تکیه بر مفاهیم و تعابیر انتزاعی و پرهیز از واقع‌بینی بود. حوزه میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری حال‌و‌روز خوشی ندارد، ای کاش صالحی امیری در فرصت پیش‌آمده از تدابیر خود و مجموعه تحت‌مدیریتش برای نجات این سه حوزه از بحرانی که سال‌هاست به آن دچارند، می‌گفت.

در پی افزایش ناترازی برق و گاز در کشور یک‌بار دیگر واحدهای نانوایی سراسر کشور با قطع برق مواجه شدند. مشکلی که در تابستان موجب ضرر و زیان گسترده این واحدهای صنفی شده بود و در کنار آن میزان هدررفت آرد و گندم کشور را بالا برد. حالا اما دولت می‌گوید در تلاش است تا برای خرید موتور برق برای واحدهای نانوایی‌ها به مالکان این واحدهای صنفی وام کم‌بهره اعطا کند تا بتوانند مسئله نبود برق را پشت سر بگذارند. اما در کنار آن همه واحدهای خبازی باید دوگانه‌سوز شوند یا درصورت نبود گاز بتوانند از گازوئیل سهمیه‌بندی استفاده کنند و به پخت نان ادامه‌ دهند. این درحالی‌است که دولت درصورت تحقق استفاده از موتور برق به‌جای تأمین برق از شبکه شهری باید بتواند گازوئیل یا بنزین مورد نیاز این موتورها را هم در قالب سوخت یارانه‌ای برای نانوایی‌ها تأمین کند. نانوایان واحدهای دولتی می‌گویند بدون تأمین تسهیلات کم‌بهره از طرف دولت نه امکان تأمین موتور برق دارند و نه امکان تجهیز کردن ایمن نانوایی به ادوات دوگانه‌سوزی.

بررسی تهدیدات اقلیمی و اثرات گرمای بیش از حد بر تاب‌آوری نیروگاه‌های هسته‌ای در خاورمیانه

بررسی علل افزایش میانگین سن ازدواج در گفت‌وگو با «ناصر یزدانی» دکترای روانشناسی مشاور خانواده و مدرس دانشگاه

به‌استناد گزارش آماری در سامانه ثبت و احوال کشور در شش‌ماهه اول امسال، تعداد دو هزار و ۸۰۹ واقعه طلاق در استان کردستان به ثبت رسیده است كه نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۲ درصد افزایش داشته است. این آمار استخراج‌شده برمبنای تاریخ وقوع و براساس ثبت گزارش تا سوم مهر سال جاری است، براساس این گزارش، بیشترین طلاق ثبت‌شده مردان مربوط به گروه سنی ۴۰ تا ۴۴ساله به تعداد ۵۸۸ مورد است که ۲۲ درصد از کل طلاق‌های استان در مدت شش‌ماهه امسال به این گروه سنی از مردان تعلق دارد. بیشترین طلاق ثبت‌شده زنان نیز مربوط به گروه سنی ۳۵ تا ۳۹ساله به تعداد ۶۲۱ مورد ثبت و گزارش شده که از نظر آماری ۳.۱۹ درصد از کل طلاق ثبت‌شده در مدت زمان مذکور اعلام شده است. از كل طلاق‌های ثبت‌شده در شش ماه امسال، تعداد دو هزار و ۵۲۵ مورد آن شهری و ۲۸۴ مورد آن روستایی است که درواقع به‌عبارتی ۸۹.۸۹ درصد از واقعه طلاق در مناطق شهری و ۱۱.۱۰ درصد در مناطق روستایی استان کردستان به ثبت رسیده است. بنا بر همین آمار، سنندج با ثبت یک هزار و ۱۰۹ مورد طلاق و ۶.۲۹ درصد افزایش و کامیاران با ۲۷۲ مورد واقعه طلاق و افزایش ۱.۵۸ درصدی، در صدر سونامی طلاق کردستان قرار دارد و سروآباد با ثبت یک مورد در کف جدول آمار طلاق قرار گرفته است و این شهرستان جزو شهرستان‌های به‌نوعی فاقد پدیده طلاق در استان شناخته می‌شود. طبق جدول گزارش آماری در سامانه ثبت احوال، طلاق در شهرستان‌های بانه ۱۵۳ مورد، دهگلان ۶۶ مورد، بیجار ۱۰۸ مورد، قروه ۲۳۴ مورد و مریوان ۳۲۸ مورد ثبت شده که به‌ترتیب نسبت به مدت مشابه سال قبل بانه ۸.۱۶ درصد، دهگلان ۵.۱۹ درصد، بیجار ۷.۲ درصد و مریوان ۱.۷ درصد کاهش یافته است و مابقی شهرستان‌ها از جمله سقز و دیوان‌د‌ره نیز به‌ترتیب ۱.۳ درصد و ۸.۲۳ درصد روند افزایشی دارند. خبرنگار روزنامه پیام‌ما، پدیده طلاق در کردستان را در گفت‌وگو با دکتر «کاوه قادری»، دانش‌آموخته دکتری روانشناسی بالینی و مدرس دانشگاه علامه طباطبایی کاویده است که به اعتقاد این روانشناس، کردستان بر گسل زلزله طلاق قرار دارد و اگر مسئولان آژیر این قطار ترمزبریده را نکشند، کانون خانواده‌ها به‌سمت دره سقوط ازهم‌پاشیدگی است این روانشناس و پژوهشگر پدیده طلاق در کردستان و کشور، از اینکه بررسی‌های آکادمیکی نشان می‌دهد که زوجین در پنج سال اول زندگی در ایران از هم جدا می‌شوند، ابراز نگرانی می‌کند و می‌گوید باتوجه‌به افزایش میانگین سنی مردان و زنان در پدیده طلاق باید نگران شکستن قبح طلاق در گروه سنی بالا در کشور به‌ویژه استان کردستان بود؛ چراکه در دوران‌های نه‌چندان دور تاریخ طلاق در گروه سنی ۴۰ تا ۴۴ سال مردان و ۳۵ تا ۳۹ سال زنان چندان مرسوم نبود؛ اما افزایش ۲۲ درصدی گروه سنی مردان و ۳.۱۹ درصدی میانگین گروه سنی زنان نگران‌کننده است. آنچه در پی می‌خوانید دیدگاه و نظر کاوه قادری، دانش‌آموخته روانشناسی بالینی و پژوهشگر مؤلفه‌های پدیده طلاق در کردستان و کشور است.

|پیام ما | نمایشگاه صنایع‌دستی و گردشگری امروز در شهر جهانی فرش به کار خود پایان می‌دهد؛ نمایشگاهی که بنا داشت فرصت‌های گردشگری و صنایع‌دستی کشور را به نمایش بگذارد. اما این‌روزها گردشگری و صنایع‌دستی ایران هر روز بیش از قبل فرصت‌ها را به اخبار تلخ می‌بازند و میدان فعالیتشان هر روز کوچکتر از قبل می‌شود. با این‌همه، هنرمندان و فعالان این حوزه‌ها همچنان به کمترین امیدها دل بسته‌اند. تبریز و صنایع‌دستی همنشینی دیرینه با‌هم دارند و نمایشگاه صنایع‌دستی و گردشگری که با هدف ارائه ظرفیت‌های صنایع‌دستی و گردشگری در استان‌های مختلف برگزار شده بود، می‌توانست بهانه‌ای باشد تا به مهمترین ظرفیت صنایع‌دستی تبریز یعنی فرش دستباف توجه شود.

جهان امروز جهانی به‌هم پیوسته است که هر تغییری در بخشی از جهان بر تغییرات بخش‌های دیگر تأثیر دارد. درحال حاضر، شرکت‌های اقتصادی در قبال جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند متعهد و مسئول هستند. شرکت‌ها نه‌تنها باید میزان آسیب به محیط فعالیت خود را به حداقل برسانند که باید برای رشد پایدار آن نیز تلاش کنند. شرکت‌های بزرگ تجاری و صنعتی بیشماری برخلاف گذشته که تنها به منافع شرکت و سهامداران خود توجه داشتند، اکنون سعی دارند تعهد و مسئولیت خود را نسبت به جامعه، انسان‌ها و محیطی که در آن فعالیت می‌کنند، به انجام برسانند. شرکت‌های بزرگ ایران نیز از این قاعده مستثنا نیستند.

در مجتمع فولاد سبا حاصل شد؛

در حاشیه تهران، جایی که جاده‌ها و ساختمان‌ها به پایان می‌رسند، کوره‌های آجرپزی همچنان به زندگی دیگری ادامه می‌دهند؛ زندگی‌ای که تحت فرمان اربابان می‌گذرد. در این منطقه، کارگران فصلی از شهرهای مختلف به‌ویژه تربت‌حیدریه و خواف، به همراه خانواده‌هایشان در تابستان به این کوره‌ها مهاجرت می‌کنند. افغان‌ها نیز ساکنان دائمی برخی از این کوره‌ها هستند. مشکلاتی چون فقر، نبود امکانات بهداشتی، دسترسی محدود به آب شیرین و بی‌توجهی به نیازهای کودکان، بخشی از واقعیت تلخ این زندگی است.