بایگانی مطالب برچسب: کودک و نوجوان
احیای کودکی نیازمندِ یکپارچگی
هفتهای که گذشت، هفته ملی کودک بود. ایران از سال ۱۳۷۲ با «قانون اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون حقوق کودک» وارد میدان حمایت از حقوق کودک در قوانین و سیاستگذاریها شده است. گرچه پیشازآن اقداماتی در زمینه ممنوعیت مطلق کار کودکان زیر ۱۵ سال و ممنوعیت مطلق مشاغل سخت و زیانبار یا مغایر کرامتِ کودک در قانون کار جمهوری اسلامی ایران(۱۳۹۶) یا برنامه تغذیه رایگان دانشآموزان در «انقلاب سفید» نیز انجام شده است.
بدن فراموش نمیکند
خشونت در همۀ جوامع یک ناهنجاری رایج و ترس برانگیز است. هر جا اثری از اختلالهای روانشناختی باشد، ریشههای خشونت در آن دیده میشود. آسیبهای روانشناختی و اجتماعی ناشی از خشونت همۀ افراد یک جامعه را درگیر کرده و منجر به ساخته شدن یک چرخه میشود. مطالعات روانشناختی و جامعهشناختی نشان میدهند که برای شکستن چرخه خشونت فقط یک راه وجود دارد و آن افزایش آگاهی و در پی آن تلاش برای پیشگیری است. نظارت دستگاه قضایی با ایجاد قوانین کاربردی در این حوزه نیز میتوانند در انجام اقدامات پیشگیرانه راهگشا باشند، اما قدم اصلی افزایش شناخت افراد از مصادیق خشونت و قوانین مربوط به این حوزه است. نشست «خشونت علیه کودکان، علل و راهکارها از نظر حقوقی و روانشناسی» روز سهشنبه، ششم شهریورماه در بنیاد حقوقی بهمن کشاورز برگزار شد. در این نشست کارشناسان تلاش کردند با بررسی مصادیق خشونت علیه کودکان و علل آن، به معرفی اقدامات و راهکارهای پیشگیرانه حقوقی و روانشناختی بپردازند.
درخواست رئیس سازمان نظام روانشناسی از دولت برای سرمایهگذاری در حوزه سلامت روان
رئیس سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور با تاکید بر اینکه بیتوجهی به سلامت روانی به طور مستقیم بر اقتصاد جامعه و خانواده اثرگذار است، از دولت چهاردهم خواست تا به طور جدی در این حوزه سرمایهگذاری کند.
نسل زد نیازمند امید اجتماعی است
خودکشی تابو است؛ دستکم در بین اخبار در منابع رسمی آمار و ارقام با گزینشهای بسیار بیان میشود و رسانهها برای بازتاب چالشها و آسیبهای این حوزه با مشکلات آماری مواجهاند. بااینحال، هر روزه در کانالها و شبکههای اجتماعی بهطور محافظتنشده، این اخبار شیوع دارد. در هفتۀ گذشته چند نوجوان در مناطقی از شهر تهران دست به مرگ زدند که عوامل اصلی این اقدام در دست بررسی و موارد بیانشده محل شبهه است. بهجز این، در یک مورد شهروندی درحال فیلمگرفتن از این واقعه دیده میشود که ما را با این پرسش مواجه کرد: چرا در موارد حساسی چون این موضوع که پای جان آدمی در کار است، ما چنین بیتفاوت مواجه میشویم؟ چرا وجدان جمعی از این حوادث به درد نمیآید؟ موضوعی که بر آن شدیم تا هم به آسیبشناسی خودکشی در بین نوجوانان و هم به تماشای منفعلانۀ برخی از شهروندان در حین انجام این پدیده بپردازیم. آمارهای خودکشی غیررسمی بهطور کلی در سال ۱۴۰۱ نشان میدهد، ما ۶ هزار مورد خودکشی داشتهایم و این آمار در سال ۱۴۰۲ به ۷ هزار مورد رسیده است. این را روزنامۀ «هممیهن» به نقل از «حمید یعقوبی» روانشناس بالینی و دانشیار روانشناسی بالینی دانشگاه شاهد، بیان میکند. او با تأکید بر اینکه پزشکی قانونی از سال ۱۴۰۰ آمار خودکشی را اعلام نمیکند، گفته بود: «اما در جلسهای غیررسمی، مسئولان مربوطه اعلام کردهاند که در سال ۱۴۰۲، حدود ۷ هزار نفر خودکشی کردهاند و این یعنی در این سال ۸ نفر بهازای هر ۱۰۰هزارنفر خودکشی کردهاند. این آمار در دو سال قبل از آن، ۷ نفر در ۱۰۰هزارنفر بوده است.»
چگونه برای کودکان درباره ایران بنویسیم؟
نشست «الزامها، ملاحظات و ضرورتهای نوشتن درباره ایران برای بچهها» برگزار میشود.
چراغ خاموش شهرهای دوستدار کودک
فقط یکبار اجازه داشت که بدون همراهی مادر و پدر سوار تاکسی شود و در خیابان کناری خانهشان، با دوستانش آبمیوه بخورد. از میان تمام خاطرات کودکیاش، رهای ششساله را یادش مانده که عصرهای پنجشنبه با مادرش به پارک میرفته و از وسایل بازی، سرسره سوار میشده. یکی از همان روزها و در همان بالا و پایین رفتنها از سرسره بود که زمین خورد، دست راستش شکست و روزهای زیادی درد کشید. پارک رفتن تعطیل شد. خاطرهٔ شکستن دست، حالا رهای ۱۶ساله را حتی یک روز هم بهحال خود نمیگذارد. بهانهای شد برای همراهی پدر یا مادر در تمام گردش و تفریحهای دوستانه و تنها نبودنش: «سرسرهٔ استاندارد نبود.» در تمام ده سالی که از شکستن دست رها میگذشت، مادرش هر بار که به خاطرهٔ آن برمیخورد، همین جمله را میگوید؛ جملهای که مأمور پارک و پدرومادر باقی بچهها و حتی کارشناس شهرداری منطقه هم آن را تأیید کردند. کودکی رها در همان ششسالگی تمام شد، بعدتر که سروکلهٔ درس و مدرسه پیدا شد، دیگر دلیلی هم برای اصرار رها به پارک رفتن نماند. از شهر، رفتوآمد به مدرسه ماند و گهگاهی مهمانی رفتن با خانواده، آنهم با خودرو.
