بایگانی مطالب برچسب: کودک و نوجوان
پنهانکاری و خلاف واقع گفتن، در شأن وزیر دولت وفاق نیست
اطلاعیه انجمن نویسندگان کودک و نوجوان درباره سخنان وزیر آموزش و پرورش
میراث فرهنگی، زبان کودکان را نمیشناسد
|پیام ما|جای خالی کودکان در برنامهها و سیاستگذاریهای وزارت میراثفرهنگی سالهاست که بسیاری از دغدغهمندان این حوزه را گلهمند کرده است. درحالیکه توجه به کودکان و برنامهریزی و سیاستگذاری برای آشنایی آنان با مظاهر میراث فرهنگی و موزهها از ضروریترین اقداماتی است که باید در دستورکار این وزارتخانه قرار گیرد. پس از سال ها تلاش فعالان حوزه کودک هنوز در چارت وزارتخانه و پژوهشگاه میراث فرهنگی، هیچ بخشی به حوزه کودک اختصاص پیدا نکرده است. به مناسبت روز جهانی کودک مراسمی با حضور کودکان و خانوادههایشان و مسئولان کانون پرورش فکری و پژوهشگاه میراث فرهنگی برگزار شد و در سخنرانیها به ضرورت توجه به کودکان در حوزه میراث فرهنگی تأکید شد. اما توجه و تأکید بر ضرورت آگاهی کودکان در مورد میراث فرهنگی و توجه به آنها در ساختار وزارتخانه، تنها با برگزاری یک برنامه مناسبتی سالانه امکانپذیر نیست. آگاهیبخشی به کودکان و نوجوانان باید جزو سیاستهای اصلی وزارت میراثفرهنگی قرار گیرد و بهطور مستمر به آن توجه شود و در برنامههای جاری مورد تأکید مدیران قرار گیرد.
همبازی با اساطیر
|پیام ما|کودکان و خانوادههای علاقهمند به تاریخ و فرهنگ در یکی از مهمترین آثار جهانی ایران گرد هم آمدند تا در رویدادی نو بهنام «سفیر شاهنامه» شخصیتهای شاهنامه را نقش بزنند.
آب شدن یخ، میان موزه و کودک
بهخوبی پیداست که دوره جدیدی از ارتباط میان کودکان و موزه در حال شکلگیری است. کودکان برای افزایش خلاقیت، آموزشپذیری و چیزهای بسیار دیگر به موزهها نیاز دارند. موزهها هم کمکم و با کندی در حال طراحی برنامهها و کارگاههایی ویژه کودکان هستند. اگرچه کندتر از آن، اطلاع و اعتماد پیدا کردن والدین در مورد این برنامههاست. شاید در آیندهای نه چندان دور موزهها دیگر جای حوصله سربری برای کودکان نباشند.
احیای کودکی نیازمندِ یکپارچگی
هفتهای که گذشت، هفته ملی کودک بود. ایران از سال ۱۳۷۲ با «قانون اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون حقوق کودک» وارد میدان حمایت از حقوق کودک در قوانین و سیاستگذاریها شده است. گرچه پیشازآن اقداماتی در زمینه ممنوعیت مطلق کار کودکان زیر ۱۵ سال و ممنوعیت مطلق مشاغل سخت و زیانبار یا مغایر کرامتِ کودک در قانون کار جمهوری اسلامی ایران(۱۳۹۶) یا برنامه تغذیه رایگان دانشآموزان در «انقلاب سفید» نیز انجام شده است.
بدن فراموش نمیکند
خشونت در همۀ جوامع یک ناهنجاری رایج و ترس برانگیز است. هر جا اثری از اختلالهای روانشناختی باشد، ریشههای خشونت در آن دیده میشود. آسیبهای روانشناختی و اجتماعی ناشی از خشونت همۀ افراد یک جامعه را درگیر کرده و منجر به ساخته شدن یک چرخه میشود. مطالعات روانشناختی و جامعهشناختی نشان میدهند که برای شکستن چرخه خشونت فقط یک راه وجود دارد و آن افزایش آگاهی و در پی آن تلاش برای پیشگیری است. نظارت دستگاه قضایی با ایجاد قوانین کاربردی در این حوزه نیز میتوانند در انجام اقدامات پیشگیرانه راهگشا باشند، اما قدم اصلی افزایش شناخت افراد از مصادیق خشونت و قوانین مربوط به این حوزه است. نشست «خشونت علیه کودکان، علل و راهکارها از نظر حقوقی و روانشناسی» روز سهشنبه، ششم شهریورماه در بنیاد حقوقی بهمن کشاورز برگزار شد. در این نشست کارشناسان تلاش کردند با بررسی مصادیق خشونت علیه کودکان و علل آن، به معرفی اقدامات و راهکارهای پیشگیرانه حقوقی و روانشناختی بپردازند.
درخواست رئیس سازمان نظام روانشناسی از دولت برای سرمایهگذاری در حوزه سلامت روان
رئیس سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور با تاکید بر اینکه بیتوجهی به سلامت روانی به طور مستقیم بر اقتصاد جامعه و خانواده اثرگذار است، از دولت چهاردهم خواست تا به طور جدی در این حوزه سرمایهگذاری کند.
نسل زد نیازمند امید اجتماعی است
خودکشی تابو است؛ دستکم در بین اخبار در منابع رسمی آمار و ارقام با گزینشهای بسیار بیان میشود و رسانهها برای بازتاب چالشها و آسیبهای این حوزه با مشکلات آماری مواجهاند. بااینحال، هر روزه در کانالها و شبکههای اجتماعی بهطور محافظتنشده، این اخبار شیوع دارد. در هفتۀ گذشته چند نوجوان در مناطقی از شهر تهران دست به مرگ زدند که عوامل اصلی این اقدام در دست بررسی و موارد بیانشده محل شبهه است. بهجز این، در یک مورد شهروندی درحال فیلمگرفتن از این واقعه دیده میشود که ما را با این پرسش مواجه کرد: چرا در موارد حساسی چون این موضوع که پای جان آدمی در کار است، ما چنین بیتفاوت مواجه میشویم؟ چرا وجدان جمعی از این حوادث به درد نمیآید؟ موضوعی که بر آن شدیم تا هم به آسیبشناسی خودکشی در بین نوجوانان و هم به تماشای منفعلانۀ برخی از شهروندان در حین انجام این پدیده بپردازیم. آمارهای خودکشی غیررسمی بهطور کلی در سال ۱۴۰۱ نشان میدهد، ما ۶ هزار مورد خودکشی داشتهایم و این آمار در سال ۱۴۰۲ به ۷ هزار مورد رسیده است. این را روزنامۀ «هممیهن» به نقل از «حمید یعقوبی» روانشناس بالینی و دانشیار روانشناسی بالینی دانشگاه شاهد، بیان میکند. او با تأکید بر اینکه پزشکی قانونی از سال ۱۴۰۰ آمار خودکشی را اعلام نمیکند، گفته بود: «اما در جلسهای غیررسمی، مسئولان مربوطه اعلام کردهاند که در سال ۱۴۰۲، حدود ۷ هزار نفر خودکشی کردهاند و این یعنی در این سال ۸ نفر بهازای هر ۱۰۰هزارنفر خودکشی کردهاند. این آمار در دو سال قبل از آن، ۷ نفر در ۱۰۰هزارنفر بوده است.»
