بایگانی مطالب برچسب: توسعه پایدار

اصطلاح توسعهٔ پایدار (Sustainable development) نخستین بار توسط باربارا وارد در اعلامیهٔ کوکویاک دربارهٔ محیط زیست و توسعه به‌ کار رفت.
بدنبال آن پس از گزارش‌های باشگاه رم و بنیاد هامرشولد به تدریج توسعهٔ پایدار در طی سال‌های دههٔ ۱۹۸۰ و از زمانی که اتحادیهٔ بین‌المللی برای حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی (IUCN-82)، راهبردهای جهانی از محیط زیست و منابع طبیعی با هدف کلی دستیابی به توسعهٔ پایدار را از طریق حفاظت از منابع حیاتی (زنده) را ارائه کرد، مورد توجه جدی و اساسی اندیشمندان و متفکران توسعه قرار گرفت.

«جنگ و فاجعه زیست‌محیطی: ردپای کربن ۶۰ کشور و سکوت مجامع بین‌المللی»

معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به پیامدهای ویرانگر جنگ بر محیط‌زیست، از انتشار کربن معادل ردپای ۶۰ کشور و ناکارآمدی نهادهای بین‌المللی در قبال تخریب‌های زیست‌محیطی جنگ‌ها انتقاد کرد و خواستار توجه جدی به حقوق محیط‌زیست در بحران‌های جهانی شد.

وعده تابستانی برق پاک شدنی است؟

سال پیش‌رو، سال جهاد تجدیدپذیرهاست. در شرایطی کشور در میانه دو جنگ قرار داشت ۳ هزار مگاوات نیروگاه تجدیدپذیر وارد مدار شد، این عدد دوبرابر میزانی است که قبل از دولت چهاردهم ایجاد شده و اکنون سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر وعده ۱۱ هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی تا پایان تابستان را داده است. وعده‌ای که البته صالحی، رئیس هیئت‌مدیره «انجمن ساتکا» آن را بیش از حد خوش‌بینانه می‌داند و معتقد است تا پیک تابستان نهایتاً هزار و ۶۰۰ تا ۲ هزار مگاوات دیگر به مجموع نیروگاه‌های تجدیدپذیر اضافه شود.

امنیت غذایی جهان، زیر ساطور تنگه هرمز

مسئولیت اجتماعی در روزهای پساجنگ

| پیام ما | درحالی‌که بخشی از زیرساخت‌ها و معیشت مردم در جریان جنگ آسیب‌دیده، شرکت‌های بزرگ صنعتی و معدنی که از گزند مستقیم درگیری‌ها مصون مانده‌اند، اکنون در موقعیتی قرار دارند که می‌توانند فراتر از نقش اقتصادی خود، به بازیگرانی مؤثر در بازسازی اجتماعی و تقویت تاب‌آوری جوامع محلی بدل شوند.

امنیت غذایی موضوعی فراتر از خودکفایی در تولید است

جنگ چقدر زمیــــــــــن را گرم کرد؟

بهای اقلیمی جنگ علیه ایران برای اتمسفر زمین چقدر تمام شد؟ سنجش میزان انتشار کربن در چنین درگیری گسترده‌ای، فراتر از شمارش ساده تعداد موشک‌های شلیک‌شده یا تانکرهای منهدم‌شده است. اکنون این پرسش مطرح است که چگونه باید «کربنِ حاصل از نبرد» و «اختلال در چرخه‌های کلان انرژی» را مقایسه کرد؟ از یک سو، شعله‌های سرکش آتش در پالایشگاه‌ها و مصرف سرسام‌آور سوخت جت در جنگنده‌ها، حجم عظیمی از دی‌اکسیدکربن را روانه جو می‌کند؛ اما از سوی دیگر، توقف اجباری غول‌های اقیانوس‌پیما در تنگه هرمز و جابه‌جایی‌های جمعیتی، پارامترهایی هستند که محاسبات آلایندگی را با چالش روبرو می‌کنند. اما آیا سکونِ اجباریِ بخشی از صنعت، واقعاً به معنای کاهش انتشار است یا تنها جرقه‌ای برای بازگشت به سوخت‌های کثیف‌تری چون زغال‌سنگ در گوشه‌ای دیگر از جهان؟ در میانه این میدانِ دودآلود، شناختِ متغیرهایی که گاه به‌صورت متناقض باعث کاهش یا جهشِ ناگهانی آلایندگی می‌شود، تنها راه برای فهم عمقِ فاجعه‌ای است که شاید سال‌ها پس از خاموشیِ جنگ، اثرات خود را در گرمایش جهانی نشان دهد.

مشق تاب‌آوری در محله‌ها

حافظه اجتماعی تهران همچنان لبریز از صدای مهیب موشک‌هاست. با اینکه پایتخت و دیگر شهرهای کشور در آرامشی نسبی پس از آتش‌بس به سر می‌برند، جامعه همچنان آبستن بحران است. در این آشفتگی شماری از تشکل‌ها برای تاب‌آوری مردم تلاش می‌کنند تا مرهمی بر زخم‌های عمیق نشسته بر روح و روان جنگ‌زدگان و آسیب‌دیدگان بحران‌های برآمده از آن باشند. روز جمعه، ۲۸ فروردین، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران در همایشی با موضوع «نقش جوامع محلی در تقویت تاب‌آوری در شرایط جنگ و پساجنگ» به معرفی این تشکل‌ها پرداخت و کارشناسان و کنشگران از مهیانشدن زمینه‌های تاب‌آوری در شرایط امروز سخن گفتند.

مجالی برای تقویت تعامل پایدار با جوامع محلی

مروری بر مسئولیت اجتماعی شرکت‌های حوزه انرژی در زمان جنگ

بحران پشت ویترین‌های شیک

صنعت مد، برای بیش از دو دهه، نقاب جذاب‌ترین صنعت جهان را بر چهره داشته است؛ اما پشت این ویترین‌های پر زرق‌وبرق، یکی از بزرگ‌ترین ماشین‌های آلاینده و تولیدکننده ضایعات کره زمین در حال فعالیت است. این صنعت در حال حاضر مسئول انتشار بین ۲ تا ۱۰ درصد کل گازهای گلخانه‌ای جهانی است؛ رقمی خیره‌کننده که از مجموع انتشار بخش‌های حمل‌ونقل هوایی و دریایی جهان نیز فراتر می‌رود. این بحران دیگر صرفاً یک مسئله زیست‌محیطی نیست؛ بلکه یک بحران عمیق اجتماعی، اقتصادی و اخلاقی است که مصرف‌گرایی بی‌رویه را به چالش می‌کشد.

شکاف دستمزدها در دانشگاه

«نه به تبعیض»، «عدالت»، «نه به کار ناهم‌تراز» شعارهایی است که روی پلاکاردهایی که در دست کارمندان دانشگاه‌های مختلف قرار دارد، نوشته شده است. معترضانی که در سکوت و پرچم ایران به دست حق خود را مطالبه می‌کنند. سال‌هاست که اختلاف حقوق بین اعضای هیئت‌علمی و غیرهیئت‌علمی دانشگاه‌ها وجود دارد؛ اما به گفته خودشان هیچ‌وقت به این شدت نبوده است. طبق قانون هم‌ترازی یک کارمند اداری با مدرک و سال‌های کاری برابر با هیئت‌علمی، باید ۸۰ درصد او دستمزد بگیرد، اما این قانون اجرایی نشده و هرچه زمان گذشته است این تفاوت دستمزدی بیشتر و بیشتر شده است. حالا کارمندان اداری دانشگاه‌های سراسر کشور مصمم هستند تا زمانی که تغییری در شرایطشان به وجود نیامده و مطالبات خود را دریافت نکرده‌اند به اعتراض مسالمت‌آمیز خود که از ۱۵ فروردین‌ماه آغاز شده و در تمام دانشگاه‌ها در جریان است، ادامه دهند.

پیامدهای شوک نسلی

| پیام ما| پس از گذشت ۴۰ روز از آغاز درگیری‌ها، توافقی برای آتش‌بس دوهفته‌ای حاصل شد و این فرصت، حداقل برای مدتی، آرامش را به زندگی کودکان و نوجوانان بازگرداند. در این مدت، متأسفانه آمار قربانیان کودکان از ۲۳۷ نفر فراتر رفته بود. دانش‌آموزان ایرانی، دور از فضاهای آشنای مدرسه، به پلتفرم «شاد» منتقل شدند و حیاط پرجنب‌وجوش مدارس، جای خود را به این فضای مجازی داد. گزارش پیش‌رو، نگاهی دارد به وضعیت کودکان و نوجوانان در شهرهای درگیر، با تمرکز بر تعطیلی مدارس و چالش‌های پیش روی خانواده‌ها در مواجهه با حجم گسترده اخبار نادرست و تصاویر دلخراش.

صلح یا تداوم جنگ؟

سومین دور از مذاکرات ایران و آمریکا پس از جنگ رمضان در سایه بی‌اعتمادی ایرانیان به این مذاکرات در پاکستان در سطح عالی‌ترین مقامات دو کشور آغاز شد. نخستین گزارش‌ها از پیشرفت گفت‌وگوها حکایت دارد.