| پیام ما| پس از گذشت ۴۰ روز از آغاز درگیری‌ها، توافقی برای آتش‌بس دوهفته‌ای حاصل شد و این فرصت، حداقل برای مدتی، آرامش را به زندگی کودکان و نوجوانان بازگرداند. در این مدت، متأسفانه آمار قربانیان کودکان از ۲۳۷ نفر فراتر رفته بود. دانش‌آموزان ایرانی، دور از فضاهای آشنای مدرسه، به پلتفرم «شاد» منتقل شدند و حیاط پرجنب‌وجوش مدارس، جای خود را به این فضای مجازی داد. گزارش پیش‌رو، نگاهی دارد به وضعیت کودکان و نوجوانان در شهرهای درگیر، با تمرکز بر تعطیلی مدارس و چالش‌های پیش روی خانواده‌ها در مواجهه با حجم گسترده اخبار نادرست و تصاویر دلخراش.

انتظار جامعه کارگری آن است که مصوبه شورای عالی کار بدون تأخیر بیشتر، ابلاغ و اجرا شود و از طرح هرگونه بازنگری که می‌تواند اعتماد شکل‌گرفته در این فرآیند را مخدوش کند، پرهیز شود.

| پیام ما | سال ۱۴۰۴ برای جامعه ایران، سالی کم‌سابقه از نظر شدت و هم‌زمانی بحران‌ها بود. سالی که با مجموعه‌ای از شوک‌های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و ارتباطی همراه شد و لایه‌های مختلف زندگی مردم را تحت‌تأثیر قرار داد. از رخدادهای دی‌ماه گرفته تا جنگ‌های کوتاه‌مدت اما پرهزینه، از تخریب زیرساخت‌ها تا قطعی‌های طولانی‌مدت اینترنت، همه‌وهمه جامعه‌ای را شکل داده‌اند که اکنون بیش از هر زمان دیگری با مفهوم «تاب‌آوری» گره‌خورده است. در چنین شرایطی، تاب‌آوری اجتماعی نه یک مفهوم انتزاعی دانشگاهی، بلکه به یک ضرورت حیاتی برای بقا، بازسازی و تداوم زندگی روزمره تبدیل شده است. بااین‌حال، به نظر می‌رسد این موضوع، آن‌گونه که باید، در اولویت سیاست‌گذاری‌های کلان قرار نگرفته و همین مسئله می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای جامعه به همراه داشته باشد. اکنون، در میانه آتش‌بسی شکننده و چشم‌اندازی مبهم، پرسش اصلی این است: جامعه‌ای که از این همه بحران عبور کرده، تا چه اندازه توان ادامه‌دادن دارد؟

| پیام ما | سال ۱۴۰۴ برای جامعه ایران، سالی کم‌سابقه از نظر شدت و هم‌زمانی بحران‌ها بود. سالی که با مجموعه‌ای از شوک‌های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و ارتباطی همراه شد و لایه‌های مختلف زندگی مردم را تحت‌تأثیر قرار داد. از رخدادهای دی‌ماه گرفته تا جنگ‌های کوتاه‌مدت اما پرهزینه، از تخریب زیرساخت‌ها تا قطعی‌های طولانی‌مدت اینترنت، همه‌وهمه جامعه‌ای را شکل داده‌اند که اکنون بیش از هر زمان دیگری با مفهوم «تاب‌آوری» گره‌خورده است. در چنین شرایطی، تاب‌آوری اجتماعی نه یک مفهوم انتزاعی دانشگاهی، بلکه به یک ضرورت حیاتی برای بقا، بازسازی و تداوم زندگی روزمره تبدیل شده است. بااین‌حال، به نظر می‌رسد این موضوع، آن‌گونه که باید، در اولویت سیاست‌گذاری‌های کلان قرار نگرفته و همین مسئله می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای جامعه به همراه داشته باشد. اکنون، در میانه آتش‌بسی شکننده و چشم‌اندازی مبهم، پرسش اصلی این است: جامعه‌ای که از این همه بحران عبور کرده، تا چه اندازه توان ادامه‌دادن دارد؟

بیش از ۴۰ روز خاموشی

شهر جهانی صنایع‌دستی در محاق