دستورالعمل مهار سیلاب‌های ورودی به دریا تدوین می‌شود. این خبری است که «فیروز قاسم‌زاده»، سخنگوی صنعت آب کشور، ۱۰ روز مانده به پایان آذر اعلام کرده است. او در گفت‌وگو با «پیام ما» توضیح می‌دهد که وزارت نیرو با هدف استفادهٔ حداکثری از سیلاب‌ها و طغیان‌های ناشی از بارش در رودخانه‌ها و مسیل‌های منتهی به دریا در شمال و جنوب کشور، دستورالعمل مهار آب‌های ورودی به دریا را تدوین می‌کند: «با توجه به اینکه حجم قابل‌توجهی از رواناب‌های تولیدی در پهنهٔ سرزمینی ایران به‌صورت سیلاب وارد دریا می‌شود و این آب، نسبت به آب دریا کیفیت بسیار مناسبی دارد. لذا مهار این آب‌ها و هدایت آن به محل مصرف می‌تواند گزینهٔ بسیار مناسبی در مقایسه با آب‌شیرین‌کن‌های دریا محسوب شده و به‌لحاظ اقتصادی دارای صرفهٔ بسیار بالایی باشد. از همین منظر، وزارت نیرو در راستای استفادهٔ بهینه از این منابع آبی و درکنار شیرین‌سازی و انتقال آب دریا، مطالعات فنی در این خصوص را انجام داده و طرح‌ها و روش‌های استحصال این آب‌ها را شناسایی کرده است. در حال حاضر تدوین دستورالعملی دربارهٔ نحوهٔ واگذاری مجوز استفاده از این آب‌ها به مصرف‌کنندگان به‌ویژه در قالب طرح‌های سرمایه‌گذاری در حال پیگیری است.»

همه‌ساله نه‌فقط بخش قابل‌توجهی از بارش‌های کشور بلکه سیلاب‌ها نیز بدن مهار، مدیریت یا استفاده در تأمین و ذخیره‌سازی منابع آب کشور با ورود به دریا تبدیل به اّب شور و از دسترس خارج می‌شود و این همان آبی است که قرار است دولت یک‌بار دیگر با صرف هزینهٔ هنگفت آن را دوباره شیرین‌سازی کند و از دریا به مناطق مرکزی کشور برساند؛ مانند لقمه‌ای که پیش از خوردن آن را دور دهان بگردانی. حالا قاسم‌زاده می‌گوید نگاه وزارت نیرو تغییر کرده است. طرح انتقال آب از دریا ملغی نشده است، اما طرح جدید نیز تدوین خواهد شد: «سالانه مقادیر قابل‌توجهی آب شیرین از دسترس ما خارج می‌شود. طرح جدید برای مدیریت و مهار سیلاب‌هایی است که به دریا خواهد ریخت. مطالعه و تدوین طرح برعهدهٔ شرکت توسعهٔ منابع آب و نیرو است و در دو محدودهٔ دریاهای جنوب و شمال برنامه‌ریزی شده است. بخش قابل‌توجهی از مطالعه انجام شده است که در قالب دستورالعمل‌های مجزایی برای تفکیک برای شمال و جنوب نوشته شده است.»

او محور این مطالعات انجام‌شده را به‌دست آوردن اطلاعات پایه برای برنامه‌ریزی عنوان می‌کند: «بر پتانسیل این آب مطالعه شده است. یعنی اینکه چه مقدار آب وجود دارد و چه میزان از این آب در حال حاضر برای ما امکان بهره‌برداری دارد. قرار است به‌ویژه در جنوب کشور این آب به‌سمت خطوط انتقال آب دریا هدایت شود تا بدون هزینه دوباره در شبکه، آن را به هدف برسانیم.»

براساس آنچه قاسم‌زاده توضیح می‌دهد بخش مهمی از دستورات این طرح مربوط به اجرای طرح‌های کوچک زودبازده مانند آب‌بندان‌هاست: «منظور از این طرح‌های کوچک طرح‌هایی است که از سوی جامعهٔ محلی در هر منطقه قابل مدیریت و اجرا باشد. مانند لایروبی آب‌بندان‌ها که به‌ویژه در شمال کشور به‌شکل محلی بهره‌برداری می‌شوند. یعنی در مدیریت این سازه‌های محلی آبی، از همان روشی استفاده خواهیم کرد که در تخصیص آب چاه با مشارکت خود جامعهٔ محلی استفاده می‌کنیم. حتی سرمایه‌گذاری در احداث این سازه‌ها نیز از سوی سرمایه‌گذاران محلی دارای توجیه اقتصادی است.»

سخنگوی صنعت آب کشور بر این نظر است که نکتهٔ کلیدی این طرح در جلوگیری از هدررفت آب شیرین و همچنین صرفه‌جویی در هزینهٔ تأمین آب از منابعی غیرمتعارف مانند آب دریا همچنین کاهش نیاز و وابستگی به این منابع غیرمتعارف است: «این آب‌ها با سیلاب چندساعته از دسترس ما خارج می‌شدند، یعنی ظرفیتی که وجود داشت و از بین می‌رفت. با تدوین این طرح و انشالله اجرایی شدن آن، نه‌فقط منابع آب ما که بخشی از آن را می‌توانیم به‌عنوان آب مطمئن فرض کنیم، تقویت خواهد شد بلکه تا حدود زیادی از تخریب و خسارت‌ ناشی از سیلاب‌ها جلوگیری به‌عمل خواهد آمد.»

او توضیح می‌دهد: «برخی ساخت سدها را برابر این طرح قرار می‌دهند و می‌گویند که اگر سدها کارایی ندارند؛ چرا باید به این طرح امیدوار بود. موضوع این است که وزارت نیرو، سدها را برای آب‌های مطمئن ساخته است. نه‌فقط ایران بلکه در هیچ‌کجای دیگر دنیا برای مناطقی که عدم قطعیت در آورد آب رودخانه دارند، سد نمی‌سازند. بنابراین، باید به این نکته توجه کرد که این سازه‌های محلی یا این طرح برای مدیریت آب‌های غیرمطمئن و غیرقطعی است.»