«رهاشدگی» توصیف رایجی است که این روزها متخصصین، کنشگران و کارشناسان، در شرح وضعیت منابع‌ طبیعی ایران به کار می‌برند؛ توصیف ِ جنگل‌هایی که همه‌ساله به‌خاطر تصرفات غیرقانونی، قاچاق چوب، پاک‌تراشی و تغییر کاربری، واگذاری‌های افسارگسیخته به ذی‌نفوذان، اجرای طرح‌های عمومی و عمرانی، آتش‌سوزی‌های مکرر و ...، سطحشان کاهش می‌یابد؛ جنگل‌ها و مراتعی که خشکسالی، حضور دام غیرمجاز و بیش از حد توان اکولوژیکی این اکوسیستم‌ها، آفات، کشت زیراشکوب و...، قدرت زادآوری را از آن‌ها گرفته است.

در ۲۳ مرداد طرح «تأمین مالی و جهش تولید از طریق اصلاح قوانین حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور» در مجلس بررسی و بند «۳» ماده «۴۳» این طرح با این مضمون به تصویب رسید: «به‌منظور حفاظت و بهره‌برداری صیانتی از جنگل‌های خارج از طرح‌های جنگلداری، به سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور اجازه داده می‌شود جنگل‌کاری و حفاظت از جنگل‌ها، جلوگیری از قاچاق چوب و برداشت‌های غیرصیانتی را در قبال بهره‌برداری از درختان شکسته، افتاده، ریشه‌کن، خشک سرپا و آفت‌زده غیرقابل احیا به اشخاص غیردولتی به‌صورت رقابتی در قالب قرارداد واگذار کند.»

مرگ لکه‌ای از جنگل هیرکانی مازندران بر اثر افزایش سطح یک مخزن آب

مسائل این حوضه بین ۲ استان مطرح است و زمانی که تصمیمی گرفته می‌شود، باید ملی و جامع باشد و در عین حال لازم است برنامه‌ای برای کشاورزی و صنعت این حوضه تدوین شود و باید نیاز صنعت و به‌ویژه صنایع بزرگ را به زاینده‌رود به صفر برسانیم و به سمت استفاده از آب‌های غیرمتعارف چون پساب شهری و آب دریای عمان بروند.