مقوله‌ای که در حال حاضر برای ما مهم است، سلامت توله‌هاست. اینکه آنها در روزهای اول که بسیار حیاتی است سالم بمانند، «ایران» با توجه اولین تجربه زایمانش توله‌ها را قبول کند و شیر دهد، همچنین توله‌ها به لحاظ جسمی‌سالم و توان تغذیه داشته باشند. طبیعتا اگر این مراحل موفقیت‌آمیز باشد و توله‌ها به مراحلی از رشد برسند ما سناریوهای بعدی را می‌چینیم. در این مرحله مهم‌ترین دغدغه ما این است که ادامه طرح تکثیر در اسارت لطمه ای به حفاظت از زیستگاه و یوزهایی که در طبیعت هستند نزند. از همین رو باید گزینه‌های مختلف را مرور کنیم، برخی حتی از جابجا کردن سایت تکثیر به پارک ملی کویر که شرایط بکرتری دارد، پرسنل آن جدا هستند و شرایط متفاوتی دارد صحبت می‌کنند اما این کار با هزینه و ریسک همراه خواهد بود.

بنابراین تلاش اول ما این است که مجموعه سایت تکثیر، هزینه‌ها و توجهاتی که به آن می‌شود آسیبی به حفاظت از زیستگاه‌های طبیعی نزند. طبیعی است که با تولد توله‌ها بازدیدها افزایش پیدا کرده و رفت و آمدها به زیستگاه‌ها بیشتر می‌شود. همچنین با این توله‌های جدید، تلاش خواهیم کرد تا از نظر تغذیه شرایط را مطمئن‌تر پیش ببریم. در همین راستا فضایی که در اختیار توله‌ها قرار می‌گیرد باید افزایش پیدا کند و برنامه میان‌مدت ما در صورتی که خروجی جلسات کارشناسی تایید کند این است که از شرایط کاملا در اسارت به نیمه اسارت برسیم. در این فضا توله‌ها اندکی وحشی‌تر پرورش پیدا می‌کنند و امکان تنوع تغذیه و انجام شکارهای کوچک مثل خرگوش و نوزاد پستانداران برایشان مهیا می‌شود.علاوه بر این طبیعتا به فکر این هستیم که بتوانیم توله‌های دیگری را هم از ایران بگیریم هستیم و به یک زایمان بسنده نمی‌کنیم. برای این کار تمایلی نداریم از یوز نر فعلی یعنی فیروز استفاده کنیم چون مساله هم‌خونی پیش می‌آید و به فکر اسپرم جدید هستیم. تلاش ما این است اگر شرایط طبیعی فیروز مناسب باشد، با مشاوره با متخصصان این یوز نر را به طبیعت برگردانیم تا شانس جفت‌گیری طبیعی داشته باشد. ما معتقدیم چنانچه تمام این اتفاقات موفقیت‌آمیز باشد آنگاه جمعیت ذخیره و پشتیبانی از یوز آسیایی در شرایط نیمه اسارت خواهیم داشت که پشتوانه‌ای برای نگهداری ژنوم گونه در بلندمدت خواهد بود.