صفحۀ نخست شمارۀ امروز روزنامۀ «پیام ما» با تیتر اصلی «تاب‌آوری شعاری» منتشر شده است. در عکس اصلی نیز به موضوع شهرک‌سازی در عرصۀ شهر قدیم جیرفت پرداخته شده که به نظر می‌رسد وزارت میراث فرهنگی باید نسبت به آن واکنش نشان دهد. در همین صفحه، گزارشی از یاسر مختاری با عنوان «تنها و درخودمانده» به مشکلات کودکان اوتیسم اختصاص دارد؛ از کمبود خدمات دندان‌پزشکی تا نرسیدن بودجۀ مصوب به خانواده‌های این بیماران.

همچنین امنه سپهری در گزارشی با تیتر «دپوی اجباری خرماهای شیرین» از نخلداران جهرم روایت کرده است. آنها از بسته شدن دروازه‌های صادرات، ماندن خرماها در انبارها و گم شدن محموله‌هایشان در دریا سخن گفته‌اند.

در صفحۀ پنجم روزنامه، پیام ما به حوزۀ مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها پرداخته است. ریحانه حیدری، خبرنگار روزنامه، گفت‌وگویی با ندا کردونی، مشاور مسئولیت اجتماعی اتاق بازرگانی تهران، دربارهٔ فلرسوزی در خوزستان و ریشه‌های این مسئله انجام داده است. در این صفحه دو یادداشت مرتبط از محدثه امیری و پدرام رفیعی نیز به چاپ رسیده است.

در صفحۀ آخر روزنامۀ دوشنبه، یادداشت حمیدرضا محمدی در مورد گردشگری با عنوان «ایران دروازۀ جهان» و یادداشتی از مهدی گوهری با تیتر «برادران امیدوار نمونۀ عالی همراهی قلم با قدم» منتشر شده است.

اما گزارش اصلی امروز، روایت میزگرد «تاب‌آوری محیط‌زیستی» در مؤسسۀ رحمان است با تیتر «تاب‌آوری شعاری». در این میزگرد دو کنشگر به بحث نشسته‌اند. مهدیه پورشاد تاب‌آوری را یک «سبک زیستن جمعی» تعریف کرده و توضیح داده است که طبیعت، حکمرانی و مردم سه حلقه‌ای هستند که باید در پیوند با هم کار کنند. او از تالاب هورالعظیم مثال آورد و گفت این تالاب با سه بحران همزمان درگیر است: حقابه، حکمرانی و معیشت مردم. در مسیر رودخانه‌های منتهی به این تالاب، ده‌ها پمپ غیرمجاز کار گذاشته شده؛ یعنی حتی اگر آب رها شود، به مقصد نمی‌رسد.

پورشاد در جملۀ کلیدی خود تأکید کرد: «وقتی ما مردم محلی را در سیاست‌گذاری به حاشیه می‌بریم و به آنها به‌عنوان ابزار نگاه می‌کنیم، صحبت از تاب‌آوری بیشتر شبیه شعار است و نمی‌شود به آن رسید.»

نفر دوم، مژگان احمدیه، تنوع زیستی را اصلی‌ترین شاخص تاب‌آوری دانست و از نبود الگوی منسجم کشت در ایران گله کرد. حرف او کوتاه و قاطع بود: «در ایران نه برنامۀ تاب‌آوری وجود دارد، نه حکمرانی‌ای که بتواند در این باره فکر کند. در این شرایط، مشارکت شکل نمی‌گیرد.»

جمع‌بندی این میزگرد نشان می‌دهد که مشکل، نه بودجه است و نه آگاهی؛ مشکل، فاصله میان دولت و مردم است. پورشاد در پایان یادآوری کرده که در همۀ بحران‌های کشور، آن عنصری که همیشه کنار آمده و کمک کرده، خود مردم بوده‌اند.