رقابت با دانشگاه‌ها، انجمن‌ها و افرادی که طرح‌ها و پروژه‌ها را با هزینه‌های پایین یا به‌صورت رایگان انجام می‌دهند. همچنین، شرکت‌های مشاوره‌ای و دانش‌بنیان دارای روابط گسترده، کار را برای حفاظتگرانی که می‌خواهند به‌صورت خصوصی از راه حفاظت حیات‌وحش و مدیریت تنوع‌زیستی درآمد کسب کنند، بسیار دشوار کرده است.

بی‌توجهی به سرمایه‌های انسانی در سازمان حفاظت محیط‌زیست را می‌توانیم در دو جنبه داخلی و بیرونی نگاه کنیم. سرمایه‌های داخلی، همان نیروهای درون سازمان هستند و سرمایه‌های بیرونی، افرادی که گرچه جزو کارکنان سازمان به حساب نمی‌آیند، اما دارای فعالیت و همکاری مرتبط با آن هستند. متأسفانه در هر دو بخش ما با چالش‌ جدی مواجه‌ایم. در مقوله سرمایه‌های داخلی برای مثال شاهدیم که جذب نیرو در سازمان حفاظت محیط‌زیست کمتر برپایه تخصص انجام می‌شود. نتیجه این وضعیت را در افت شدید کمی و کیفی حفاظت از مناطق چهارگانه، وضعیت آلودگی‌های محیط‌زیست و قانون‌­گریزی‌­ها در بحث پایش محیط‌­زیست و ارزیابی و آمایش سرزمین می‌­توان مشاهده کرد.