در این مصاحبه با مجله میوزیوم ویک، این هنرمند و کارآفرین درباره خودش صحبت می‌کند و از اولین اثر هنری خود که به یاد دارد، می‌گوید: «آن یک نقاشی از یک گل کج بود، احتمالاً زمانی که کلاس اول بودم. مادربزرگم آن را دوست داشت و قاب کرد، به همین دلیل آن را اولین اثر هنری خودم می‌دانم».

با استفاده از تکنیک خود، به تعادلی میان طبیعت و آلودگی رسیده‌اید؛ چگونه ایده اعتراض به وضعیت اضطراری محیط‌زیست از طریق هنر به ذهن شما رسید؟
ایده این پروژه از مفاهیم ازپیش‌تعیین‌شده ناشی نمی‌شد؛ بلکه به‌عنوان پاسخی مستقیم به شرایطی که در سیان کان مشاهده کردم، شکل گرفت. وقتی به این خط ساحلی زیبا در مکزیک رفتم، انتظار نداشتم که به زباله‌دانی شباهت داشته باشد. باوجود این حس نفرت اولیه، تصمیم گرفتم از این مواد استفاده کنم و نفوذ گسترده پلاستیک مصنوعی به محیط طبیعی را به تصویر بکشم.

آیا پیش از شروع کارهای خود، فرایند خاصی را برای آماده‌سازی مواد مورداستفاده انجام می‌دهید؟
فرایند آماده‌سازی من برای این پروژه شامل آشنایی با ساحل بین تولوم و پونتا آلن است و جستجوی مکان‌های جادویی برای نصب آثار هنری که از ضایعات پلاستیکی جهان ساخته شده‌اند.

زمان لازم برای تولید یک اثر چقدر است؟
تعیین زمان دقیق برای ساخت اثر هنری دشوار است. ساخت فیزیکی یک اثر ممکن است یک یا دو روز طول بکشد، اما فرآیند جمع‌آوری مواد پلاستیکی سال‌ها به طول انجامیده است. تحلیل نور طبیعی و شرایط مناسب آب‌وهوایی نیز مرحله‌ای حیاتی در این فرآیند است. مرحله پس‌تولید و چاپ نیز روزهای اضافی به زمان‌بندی اضافه می‌کند. در این مرحله، دیگر زمانی که برای هر اثر لازم است، از دستم دررفته، اما این بخشی از یک فرآیند پر از تعهد است. گرچه کمال‌گرایی من گاهی می‌تواند مشکل‌ساز باشد، اما شکل‌دهنده فرآیند خلاقانه من است. اگرچه زمان می‌برد، اما لذتی که از خلق تصویری می‌برم که می‌توانم تا ابد به آن نگاه کنم، همه چیز را ارزشمند می‌کند.

اتوجه‌به نشست تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد و فوریت‌های جهانی، آیا فکر می‌کنید در حال حاضر سیاست‌های بین‌المللی برای یافتن مسیر درست به سمت پایداری زیست‌محیطی آن طوری که باید تلاش می‌کنند؟
به نظر من انگیزه سودآوری یکی از محرک‌های اصلی سیاستمداران و بسیاری از شرکت‌کنندگان در نشست‌های تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد است. امسال رکورد تعداد لابی‌گران صنعت سوخت‌های فسیلی در این نشست ثبت شد. بااین‌حال، حفاظت از محیط‌زیست لزوماً سودآور نخواهد بود. اگر ما به‌زودی راه‌حل‌های اقلیمی پیدا نکنیم، هزینه‌های آن برای سلامت ما و سیاره ما برای نسل‌های آینده سنگین خواهد بود.

می‌توانید درباره پروژه «موزه زباله» توضیح دهید؟
«موزه زباله» یک فضای گذرا و مفهومی در حال تکامل است که به چالش کشیدن تصورات رایج در مورد موزه‌ها می‌پردازد. این موزه پناهگاهی برای چیزهایی است که بسیاری از آن‌ها را بی‌ارزش می‌دانند: زباله‌ها. من از این مواد به‌ظاهر بی‌ارزش استفاده می‌کنم تا جوامع را تشویق کنم که نگهبانان سیاره ما شوند. همچنین، جامعه محلی را در پاک‌سازی ساحل و فعالیت‌های هنری مبتنی بر جامعه درگیر می‌کنیم، و الهام‌بخش نسلی جدید از رهبران اقلیمی می‌شویم.

پروژه‌های آینده شما چیست؟
در مرحله بعدی، قصد دارم به موضوع میکروپلاستیک‌ها بپردازم. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این میکروپلاستیک‌ها و حتی ذرات کوچک‌تر نانو پلاستیک‌ها در جریان خون ما وجود دارند. بااین‌حال، هنوز شکاف اطلاعاتی بزرگی در مورد چگونگی تأثیر این ذرات بر سلامت ما وجود دارد. ما تازه شروع به درک تأثیر این پلاستیک‌های مخرب بر بدن و محیط طبیعی خود کرده‌ایم. با عمیق‌تر شدن اکتشافات علمی، امیدوارم که بتوانم به بررسی هنری عمیق‌تری از این موضوع بپردازم. تقاطع هنر و علم حوزه‌ای است که مشتاقم بیشتر در آن کاوش کنم.
صادقانه بگویم، مشتاقانه منتظرم که از کار با این مواد سمی فاصله بگیرم و با مواد ارگانیک داستانی متفاوت را روایت کنم. منتظر باشید!