ارزش این گیاهان خاص به‌دلیل خودرو بودنشان است که هزینه‌ای برای فروشنده به‌لحاظ کشت ندارند،‌ برخی از این گیاهان خاصیت دارویی و درمانی دارند یا لااقل ادعاهایی در این مورد می‌شود،‌ برخی دیگر هم گونه‌های خوراکی هستند. این دو کاربری باعث تقاضای زیاد این محصولات شده،‌ تقاضایی که با برداشت غیراصولی و نادرست همراه است و با این شیوه و سرعت برداشت، در سال‌های آینده این گیاهان را از چرخهٔ محیط‌زیست حذف می‌کند. البته بازار مصرف این گیاهان خوش‌ عطر و طعم ‌تنها به یاسوج یا شهرهای اطراف ختم نمی‌شود، بسیاری از شهر‌ها و استان‌های دیگر مقصد این گیاهان هستند و با قیمت بالایی در آنها به فروش می‌رسند.

از بین بردن پوشش گیاهی و برداشت گستردهٔ آن، رویش مجدد این گیاهان را با مشکل مواجه می‎کند و از طرفی مقاومت زمین در مقابل بارندگی کم می‌شود. همچنین، دامنهٔ حضور انسان در طبیعت برای چیدن این گیاهان به مناطق صعب‌العبور و مناطقی که انسان کمتر حضور پیدا کرده است، کشیده شده و پاکوب‌های جدید در منطقه ایجاد کرده است. برداشت برخی گونه‌ها در مناطق صعب‌العبور نه‌تنها باعث می‌شود سالانه افراد زیادی مجروح شوند،‌ بلکه در مواردی آنها جان خود را هم از دست می‌دهند. به‌علاوه از تبعات دیگر این امر می‌توان به حضور انسان در مناطقی که محل و قلمروی حیات‌وحش است، اشاره کرد. 

 تقاضای بازار و تداوم بوته‌کنی

براساس قانون بهره‌برداری از عرصه‌های مرتعی هرگونه بهره‌برداری بدون طرح ممنوع است و افراد خاطی هنگام ارتکاب جرم دستگیر خواهند شد و محصولات کشف‌شده از آنها به‌نفع دولت ضبط و به میزان تخریبی که انجام دادند، طبق ماده ۶۰۷ قانون مجازات اسلامی‌ برخورد و پروندهٔ تخلف تشکیل و متخلفان به مراجع قضایی ارجاع داده می‌شود. وجود این قوانین تاکنون مانع این کسب‌وکار پررونق نشده بلکه در مقابل دامنهٔ این کسب‌وکار خانمان‌سوز زاگرس به پلتفرم‌های مجازی هم کشیده شده است،‌ به‌طوری‌که با کمی‌ جستجو به آگهی‌های فروش گیاهان دارویی در پایگاه‌های اطلاع‌رسانی خریدوفروش کالاهای دست دوم هم برخورد می‌کنیم.

راه چاره چیست؟ آیا با برخورد‌های قهری می‌توان جلوی این تاراج منابع ملی را گرفت؟ معمولاً بعد از چیدن این گیاهان صورت می‌گیرد و فرد به دستگاه قضایی و جریمه محکوم می‌شود، ولی آیا بازدارندگی لازم را دارد؟

بخش زیادی از رونق این بازار به تقاضا برمی‌گردد. استفاده از گیاهان خودرو که خاصیت دارویی و خوراکی دارند، این روزها تبلیغات گسترده‌ای دارد. بنابراین، برای کاهش استفاده از این گیاهان باید سراغ فرهنگسازی و اطلاع‌رسانی رفت تا تقاضا کمتر شود. همچنین، باید با آموزش در رسانه‌های جمعی، دانشگاها و مدارس فشار وارد بر طبیعت را کم کرد.

کشت گلخانه‌ای یا مزرعه‌ای برخی گونه‌ها در مناطقی که بومی ‌همان مناطق هستند نیز باید در دستورکار قرار بگیرد تا بتوان با تکثیر این گونه هم تقاضای بازار را تأمین کرد و هم معیشت افرادی تأمین شود که بخشی از گذران زندگی آنها به فروش این گیاهان مربوط است.

ایجاد مناطق قرق‌های مشارکتی با کمک مردم برای کاشت و آموزش مردم برای برداشت اصولی و صحیح هم در کنار آن می‌تواند یکی از روش‌های جلوگیری از انقراض این گیاهان باشد. در مقابل تحلیل نادرست از یک معضل و حل آن بدون مشارکت همهٔ ذی‌نفعان و ذی‌مدخلان به اقدامات مناسب و برنامه‌ریزی مناسب منجر نمی‌شود و رمق این تجارت پررونق را نخواهد گرفت.