بایگانی مطالب: هنر
لباسهایی که فکر میکنند
آیندهای دیجیتال در تاروپود لباسها؛ از تنظیم دما تا نظارت بر سلامتی
«پرنسس مونونوکه» و تصویر تقابل انسان و طبیعت در دنیای انیمه
چگونه هنر میتواند بهعنوان ابزاری قدرتمند برای انتقال پیامهای زیستمحیطی عمل کند
لباسهایی که حرف میزنند
نگاهی گذرا به تغییرات پوشش زنان در دو سده اخیر اروپا؛
«محافظان زمین» فریادی برای نجات طبیعت
حفظ تعادل میان هشدار و امید، چالش مهم مستندسازان زیستمحیطی است تا مخاطب را به نقش خود در ایجاد تحول باورمند کنند
موزهای برای یک جنایت
|پیام ما| مقر یونسکو در پاریس، این روزها میزبان نمایشگاهی است از اسناد تکاندهنده جنایات داعش، جنایاتی که روزی بسیاری از مردم عراق و سوریه از نزدیک تجربه کردند و حالا بازدیدکنندگان با کمک واقعیت مجازی بخشی از آن را مرور میکنند. تصاویر و روایت زندانیان و زندانهایی که دیوارهایش پر است از امید آدمها برای شنیده شدن روایتشان و نجات از چنگ جنایتکاران تندرو. «عامر مطر»، روزنامهنگار سوری که این اسناد را با کمک همکارانش در موزه مجازی «زندانهای داعش» گردآوری کرده، چند روزی است نخستین نمایشگاه تعاملی از اسناد این موزه را با عنوان «Three Walls: Spatial Narratives of Old Mosul» در مقر یونسکو در پاریس برپا کرده است. تاریخ موصل قبل و بعد از تسلط داعش بر این شهر در این نمایشگاه با کمک هدستهای واقعیت مجازی، روایت میشود. این نمایشگاه به بازدیدکنندگان این فرصت را میدهد که به روایتهای دست اول مردمی که داعش بهشکلی به آنها یا افراد خانوادهشان آسیب زده است، گوش دهند.
قلمزنی؛ میراثی برای آینده
آیین گرامیداشت ثبت جهانی هنر قلمزنی اصفهان، که با حضور مسئولان و هنرمندان برجسته کشور در اصفهان برگزار شد، گام بلندی برای ترویج و حفاظت از صنایعدستی این استان بهشمار میآید. در این آیین، مقامات و فعالان حوزه صنایعدستی بر اهمیت جهانی شدن هنر قلمزنی و جایگاه ویژه اصفهان در هنرهای سنتی ایران تأکید کردند و با طرحها و راهکارهای پیشنهادی، چشماندازی جدید برای حفظ و توسعه این میراث ارزشمند ترسیم کردند. این مراسم علاوهبر تجلیل از دستاوردهای هنرمندان قلمزن اصفهان، فرصتی بود برای بیان دغدغهها، چالشها و پیشنهادهای حمایتی که میتواند آیندهای روشنتر را برای صنایعدستی ایران رقم زند.
سینما در خدمت حفاظت از زمین
با تشدید بحرانهای زیستمحیطی و تغییراقلیم، سینما به یکی از ابزارهای قدرتمند برای جلب توجه عمومی به این مسائل تبدیل شده است. در سال ۲۰۲۴، جشنوارههای فیلم محیطزیستی در سراسر جهان فرصتی را فراهم کردهاند تا فیلمسازان از طریق روایتهای قدرتمند و مستندهای تأثیرگذار، صدای طبیعت و زمین را به گوش مخاطبان برسانند. این رویدادها با هدف ارتقای آگاهی عمومی و تأکید بر اهمیت حفاظت از محیطزیست برگزار میشوند. در ادامه نگاهی داریم به مهمترین جشنوارههای فیلم محیطزیستی سال ۲۰۲۴.
فرهی؛ استادی که دریچهای به دنیای مدرن بود
سال ۱۳۸۰ بعد از تلاشهای نافرجام در انتخاب واحد برای درس طرح معماری۲ با استادی که همه همدانشکدهایهایم برای حضور در کلاس درسش سر و دست میشکستند، بهناچار و با دلخوری راهی کلاس درس استادی ناشناخته شدم. اما از همان جلسه اول کلاس مشخص شد که قرار نیست تجربه ترمهای گذشته در این کلاس تکرار شود. «فرشاد فرهی» آمده بود تا دانستهها و آموختههای ما را تا آن روز به چالش بکشد. اولین سؤال او از ما دانشجویان پرمدعا این بود که شما «فرانک گِری» یا «رم کولهاس» را میشناسید؟ و وقتی که با قیافههای متعجب ما روبهرو شد، با لحن شوخی سؤال دیگری را مطرح کرد، پرسید که فلان خواننده معروف را چطور؟ او را میشناسید؟ وقتی که همه یکصدا گفتند که او را میشناسند، با همان لحن پاسخ داد که این افراد از آن خواننده سرشناس در حوزه معماری معروفترند!
روایت شهری امیدوار
«میراث شهری» واژهای است که از چند سال گذشته بیشازپیش بین کارشناسان میراثی و مدیریت شهری و کسانی که تلاشی برای زنده نگه داشتن تاریخ شهرهایی مانند تهران را دارند، دهان به دهان میچرخد؛ واژهای که هر کدام از ما در پرسهزنیهایمان در کوچه پسکوچههای شهر، رانندگی کردنها و حتی ترددهای باعجلهٔ خود آن را زندگی میکنیم، اما هیچوقت به آن نمیرسیم، درحالیکه همین میراث بهمرور در نقش یک حافظهٔٔ شهری بین مردم جان میسپارد و تبدیل به «آهی» میشود که وقتی پیرتر میشویم با نگاه به هر گوشهٔ شهر از ذهنمان و اگر روتر بازی کنیم از دهانمان خارج میشود.
گنجینه الواح در سرزمین مادری
چند سالی است که سفرهای مقامات بلندپایه، بهخصوص رؤسایجمهور، به کشورهای دیگر سبب خیر میشود تا دستکم آثار تاریخی خارجشده از کشور طی دهههای گذشته بهخصوص قبل از انقلاب اسلامی، به سرزمین مادریشان برگردند. اینبار هم الواح هخامنشی از سفر مسعود پزشکیان به نیویورک خیر دیدند و ششمین محموله از مجموعهٔ این الواح نیز سرانجام پنجشنبه، ۵ مهر، از مؤسسهٔ شرقشناسی دانشگاه شیکاگو به ایران برگشتند.
