با وجود وعده‌های مکرر برای شفاف‌سازی، گزارش‌های ارزیابی اثرات محیط‌زیستی پروژه‌ها همچنان پشت درهای بسته‌اند. این گزارش‌ها مبنای تصمیم‌گیری درباره پیامدهای یک پروژه بر محیط‌زیست و زندگی ذی‌نفعان‌اند و دسترسی به آن‌ها، پیش‌شرط نقد کارشناسی و مشارکت مردم در تصمیم‌گیری است؛ اما در کشور ما هنوز سازوکار الزام‌آوری برای انتشار عمومی آن‌ها وجود ندارد. به گفته کارشناسان، این روند مردم و جوامع محلی را از فرایند ارزیابی حذف کرده است. همچنین کیفیت گزارش‌ها و تصمیم‌های مبتنی بر آن‌ها دیگر در معرض نقد و سنجش عمومی قرار نمی‌گیرد. دراین‌میان، یکی از اعضای شورای عالی حفاظت محیط‌زیست معتقد است افرادی از نبود شفافیت در فرایند ارزیابی سود می‌برند.

|پیام ما| انسان شاید موفق‌ترین گونه تاریخ زمین باشد؛ گونه‌ای که با تکیه بر شناخت پیچیده، زبان و توانایی همکاری در مقیاس بزرگ، از موجودی نحیف و آسیب‌پذیر به نیرویی سیاره‌ای تبدیل شد. اما همین توانایی، وجه دیگری هم دارد: انسان اکنون تنها گونه‌ای است که می‌تواند هم‌زمان زیست‌کره را دگرگون کند و برای نجات آن دست به کار شود. این دوگانه، محور نشست «انسان؛ موفق‌ترین گونه یا آسیب‌زننده‌ترین آن» در شب‌های گفت‌وگوی «وزن دنیا» بود؛ نشستی که در آن «حامد وحدتی‌نسب»، انسان‌شناس پیش از تاریخ، و «مسعود امیرزاده»، کارشناس و فعال محیط‌ زیست، مسیر تحول رابطه انسان و طبیعت را از شکار و کشاورزی تا عصر مدرن و بحران‌های امروز بررسی کردند.

انتشار فهرست جدید تالاب‌های ایران از سوی معاونت محیط‌زیست دریایی و تالاب‌های سازمان حفاظت محیط‌زیست، پس از تأیید هیئت‌وزیران، اعتراض فعالان محیط‌زیست در استان فارس را به‌دنبال داشته است. در این فهرست، نام تالاب بین‌المللی کمجان که به‌صورت مستقل در کنوانسیون رامسر ثبت شده، ذیل مجموعه تالاب‌های نی‌ریز (طشک و بختگان) قرار گرفته است. فعالان محیط‌زیست معتقدند تغییر عنوان ثبت‌شده این تالاب، هویت جغرافیایی آن را مخدوش می‌کند و خواستار اصلاح آن شده‌اند. «سیروس زارع»، فعال محیط‌زیست و دبیر تشکل احیاکنندگان تالاب بین‌المللی کمجان، در گفت‌وگو با «پیام ما» از جایگاه این تالاب در کنوانسیون رامسر، تغییر عنوان آن در فهرست جدید تالاب‌های کشور و نقش جامعه محلی در احیای این زیست‌بوم می‌گوید.