هر صبح با بالا رفتن دود کوره‌ها، سفره‌های معیشت بخشی از کوره‌داران جهرمی در جنوب شرق استان فارس روی زمین پهن می‌شود. سال‌هاست که نان از میان سیاهی زغال و گدازه‌های آتش بر سر سفره آنان می‌نشیند.

اواخر بهمن ۱۴۰۰، همان روزهایی که جاده‌های تفرجگاه‌ها، از جمله «عباس‌آباد» بهشهر، به‌خاطر کرونا بسته شده بود، تعداد زیادی وزغ در این جاده دیده شدند. تجمع آنها برای مردم منطقه عجیب بود؛ نمی‌دانستند این جانوران چه هستند و چرا این تعداد در یک مسیر دیده می‌شوند. اینجا سرآغازی بود برای اینکه محلی‌ها دیده‌هایشان را با «میترا درویشی»، فعال محیط‌زیست منطقه، در میان بگذارند.

در جنگل‌های هیرکانی، یکی از کوچک‌ترین ساکنان جنگل در گوشه‌ای از این زیست‌بوم زندگی می‌کند؛ موجودی که شاید در میان برگ‌های خیس، کنار جویبارها، زیر کنده‌های پوسیده یا در تاریکی شب به‌سختی دیده شود، اما برای ادامه زندگی به همین زیستگاه و آبگیرهای کوچک آن وابسته است. زندگی این دوزیست به جنگل، آب، برکه و حتی جاده‌هایی که از زیستگاهش می‌گذرند، گره خورده است.