«پیام ما» در هفته‌ای که گذشت

ظرفیت‌های مغفول ادبیات ایران برای تبدیل‌شدن به مقصدهای گردشگری

ادبیات ایران با پیشینه‌ای چند هزارساله و حضور شاعران و نویسندگان بزرگی مانند فردوسی، حافظ، سعدی، خیام، عطار، صائب، نیما، فروغ، شاملو و سهراب سپهری، ظرفیت گسترده‌ای برای شکل‌گیری گردشگری ادبی دارد. خانه‌ها و آرامگاه‌های ادیبان، شهرهای مرتبط با زندگی آن‌ها و حتی مکان‌هایی که در آثار ادبی از آن‌ها نام برده شده است، می‌توانند در قالب شبکه‌ای از گردشگری ادبی تعریف شوند؛ بااین‌حال، این ظرفیت در ایران هنوز تا حد زیادی به بازدید از آرامگاه‌ها محدود مانده و به محصولی منسجم در گردشگری تبدیل نشده است.

روایتی از یک کتابخانه‌ی خودگردان در روستایی کوچک در جنوب ایران

از عسلویه به راه می‌زنم. جاده را می‌پیمایم تا به جایی برسم که چند سال است فقط وصفش را شنیده و در آرزوی دیدنش به سر می‌برده‌ام. از بلوارهای فردوسی، خیام، سعدی، حافظ، مولوی و عطار می‌گذرم. می‌رسم به سر بلوار گناوه و بعد از بلوارهای تنگستان، دیلم، کنگان، دشتستان، دیّر و جم که به نام شاعران ایران زمین و شهرستان‌های استان بوشهر مزین شده‌اند می‌گذرم و پس از عبور از چند روستای کوچک، بالاخره از پیچ جاده، تابلوی زیبای «سهمو شمالی» نمایان می‌شود.
سهمو شمالی، روستایی در بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه که حالا به دور از نام یک روستای دورافتاده یا جغرافیای کوچکی بر روی نقشه، روایت مردمی است که در سایه‌ی صنایع عظیم نفت و گاز، برای ساختن هویتی تازه تلاش می‌کنند. روایتی که در آن، امید به آینده از سطر به سطر کتاب‌های دست‌به‌دست شده میان کودکان روستا، جوانه می‌زند.
کوچه‌پس‌کوچه‌های روستا، اصالت و گرمای وصف‌ناپذیری دارند. کوچه‌هایی که دیوارهایش، هنوز راوی قصّه‌های مردمی است که با وجود همجواری با نبض صنعت، اصالت و صمیمیت خود را حفظ کرده‌اند. یک عصر تابستانی به کتابخانه رفتیم و پای صحبت‌ «یوسف صفری»، بانی کتابخانه نشستیم. اقامتمان در این فضای کوچک فرهنگی، تا پاسی از شب کشیده شد و عجیب اینکه حتی متوجه گذشت زمان نشدیم.

گفت‌وگو با «سوران حسینی» درباره نمایش «سایلنت» که رنج کولبران را به میان مردم برده است

در مریوان، در غیاب فرصت‌های شغلی و زیر فشار تنگنای معیشت، جوانان راهی مرز می‌شوند تا بارهایی را از میان کوه‌ها جابه‌جا کنند؛ بارهایی که گاه جان عزیزشان را در ازای آن از دست می‌دهند. کولبری در این جغرافیا بخشی از زندگی روزمره مردم شده است؛ پدیده‌ای که در خبرها بیشتر با آمار مرگ و تصاویر تلخ شناخته می‌شود و کمتر از رنج‌های ممتدی گفته می‌شود که کولبران با آن به خانه‌ها بازمی‌گردند.   مهرماه امسال، «سوران حسینی»، نویسنده و کارگردان نمایش «سایلنت»، با همراهی گروهی از بازیگران، روایتی از کولبری را به فضای عمومی شهر برد؛ اجرایی خیابانی که در آن، بدن‌ها، بارها و حرکت‌ها جای بخش بزرگی از کلمات را گرفتند. حسینی در گفت‌وگو با «پیام ما» از رنج‌های پنهان کولبران و تلاش برای بازتاب صدای آنها در این نمایش می‌گوید.

نگاهی به «به تاریکی شب» نوشته «لوران پتیمانژن»

مروری بر کتاب «مرثیه‌ای برای افتخار» از آکیرا یوشیمورا